ขาว่าเธอมีแล้ว ไม่ต้องให้เขาเป็นห่วง“ทำไมเธอถึงมีได้!”ทันใดเว่ยป๋อหลินก็สติแตกจนเผลอตัวตวาดออกมา“แปลกตรงไหนล่ะ? ฉันมีทั้งเงินทั้งคูปอง อยากซื้อก็ซื้อสิ”อันจิ่วเม่ยไม่สนใจ ไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับเขา จึงพูดอย่างตรงไปตรงมา
จนกระทั่งตอนนี้ เว่ยป๋อหลินถึงนึกขึ้นได้ว่าสามีของอันจิ่วเม่ยเป็นทหาร ทหารได้รับเงินช่วยเหลือค่อนข้างสูง การซื้อของพวกนี้ได้ก็ดูเป็นเรื่องปกติ?นาฬิกาและจักรยานราคาแพงขนาดนี้ยังสามารถซื้อได้ทันทีแสดงว่าอันจิ่วเม่ยคงมีตำแหน่งสูงในใจของผู้ชายคนนั้น บางทีเงินในบ้านอาจจะอยู่ในการดูแลของเธอทั้งหมดถ้าเป็นอย่างนั้น ขอเพียงแค่ตัวเองได้สนิทสนมกับอันจิ่วเม่ย เงินในบ้านและของดี ๆ ก็จะกลายเป็นของเขาทั้งหมดไม่ใช่เหรอ?ตอนนี้ชีวิตของอันจิ่วเม่ยในหมู่บ้านนี้เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ไม่กล้าคิดฝัน ทุกวันไม่ต้องไปทำงานในทุ่งนาก็ยังได้คะแนนแรงงาน ทุกเดือนยังมีเงินและคูปองที่สามีส่งกลับมาให้ ถึงตอนนั้นเขาจะได้มีความสุขไปด้วยหรือเปล่า?คิดอย่างนี้แล้ว เว่ยป๋อหลินก็รู้สึกสบายใจขึ้นทันที เพราะทั้งหมดนี้กำลังจะกลายเป็นของเขาแล้ว ยังมีอะไรให้ต้องกังวลอีกล่ะ?“ใช่ ๆ นาฬิกาของผม สหายคงไม่สนใจ งั้นพรุ่งนี้ผมขอนัดคุณไปดูหนังในเมืองได้ไหม? ผมอยากขอโทษคุณจริง ๆ หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมสักครั้ง”เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที การแสดงออกทางสีหน้าเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป อันจิ่วเม่ยรู้สึกกังวลกับสภาพจิตใจของเขามาก
“ไม่ต้อง
