จริง ๆ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว สหายเว่ยป๋อหลินระวังกิริยาด้วย”เธอก้มลงอุ้มลูกสุนัขทั้งสามตัวและกำลังจะกลับบ้าน เว่ยป๋อหลินก้าวเข้ามาจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเขาเอื้อมมือมาใกล้หญิงสาวก็โดนหมาสีดำตัวอ้วนกัดเข้าให้เต็ม ๆ“โอ้ย!”“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน นี่แกกล้ากัดฉันเหรอ!”เว่ยป๋อหลินรีบชักมือกลับ มองรอยเลือดที่ถูกกัดบนนิ้วมือ และกำลังจะตีกลับโดยไม่รู้ตัวโชคดีที่อันจิ่วเม่ยตอบสนองได้รวดเร็ว เธอรีบอุ้มลูกหมาทั้งสองตัวถอยหลังออกไปหลายก้าว ก่อนจะเอ่ยด้วยน ้าเสียงเย็นชา“ถ้าสหายเว่ยไม่คิดเข้ามาจับตัวฉันก่อน หมาของฉันคงไม่มีเหตุผลที่จะกัดคุณ อีกอย่าง ฉันขอให้คุณพูดจาให้ดี ๆ หน่อยเถอะพวกมันไม่ใช่สัตว์เดรัจฉานอะไร เมื่อเทียบกันแล้ว ฉันว่า…คุณยังแย่กว่าพวกมันเสียอีก”เว่ยป๋อหลินยืนอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!เขาแค่ชวนเธอไปดูหนังดี ๆ เท่านั้น แต่กลับถูกด่าว่าแย่กว่าสัตว์เนี่ยนะ!ผู้หญิงบ้านี่! ช่างไม่รู้จักบุญคุณคนจริงๆ
“อันจิ่วเม่ย! คุณจะทำเกินไปแล้วน่ะ!”“ผมมีน ้าใจชวนเธอไปดูหนัง แต่คุณปล่อยหมากัดฉันก็แล้วไปแต่คุณยังมาด่าว่าแย่กว่าสัตว์มันจะเกินไปหน่อยไหม คุณคิดว่าผมเป็นคนที่ใคร ๆ ก็รังแกได้หรือไง!”เว่ยป๋อหลินรู้สึกว่าความอดทนของเขาหมดลงแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะจีบสาวคนไหน ก็แค่พูดไม่กี่คำก็ได้มาแล้ว แต่อันจิ่วเม่ยกลับยากเย็นเหลือเกิน!ถ้ารู้แต่แรก เขาก็คงไม่มาหาเรื่องใส่ตัวเพื่องานนี้ แม้ไม่ต้อ
