ูหนูทนไม่ได้นะ”เมื่อไม่กี่ปีก่อน ย่าอันเดินลำบาก รู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระของหลานสาว จึงแทบไม่ออกจากบ้านเลยแม้ว่าทุกคนจะอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน แต่คนที่มีฐานะดีก็มักจะดูถูกคนที่มีฐานะแย่กว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอถูกลูกสะใภ้รังแกเวลาออกไปข้างนอกก็มักจะถูกนินทา เธอจึงไม่ชอบออกจากบ้านแต่ตอนนี้ หลานสาวประสบความสำเร็จแล้ว และยังกตัญญูต่อเธอมาก ซึ่งในหมู่บ้านนี้ถือเป็นเรื่องที่หาได้ยาก ออกไปข้างนอกก็มีแต่คนอิจฉาเท่านั้น จะไม่มีใครดูถูกเธออีกแล้ว
คิดแบบนี้แล้วย่าอันก็รู้สึกสนใจขึ้นมาจริง ๆทุกคนล้วนเป็นคนธรรมดา ชอบให้คนอื่นยกยอและอิจฉา ย่าอันก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเธอไม่มีความสามารถ แต่หลานสาวเป็นคนมีความสามารถนี่นานี่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเชิดหน้าชูตาเวลาออกไปข้างนอกแล้ว“ดีจ้ะ ช่วงนี้กำลังทำเต้าหู้อยู่ พอทำเต้าหู้เสร็จย่าจะออกไปเดินเล่น”ย่าอันตอบรับทันที ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุด สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธนมข้าวบาร์เลย์และนมผงอีกหลานสาวพูดถูก เธอต้องดูแลสุขภาพให้ดีเพื่อเลี้ยงเหลนน้อยนี่นา!การเปลี่ยนแปลงความคิดของคนเป็นเรื่องยาก ย่าอันนับว่าเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีแล้วอันจิ่วเม่ยรู้สึกดีใจมาก ผู้สูงอายุที่ยอมฟังคำแนะนำและไม่ทำลายบรรยากาศเป็นคนที่อยู่ด้วยง่ายที่สุดตอนนี้ยังเช้าอยู่ย่าอันกลับห้องแล้วเริ่มวาดแบบร่างการออกแบบทันทีแม้เธอไม่ได้เรียนสาขาการออกแบบโดยตรง แต่ในชาติก่อนเธอเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือบ่
