อาเธอใจละลายอันจิ่วเม่ยปั่นจักรยานเข้าไปในลานบ้าน จอดจักรยานเรียบร้อยแล้วนำของที่ซื้อมาให้ย่าอันจิ่วเม่ยดูมีทั้งนมข้าวบาร์เลย์และนมผง รวมถึงลูกอมหลากหลายชนิดและแน่นอนว่ามีเครื่องปรุงรสที่ใช้ในครัวด้วยอันจิ่วเม่ยมอบนมข้าวบาร์เลย์และนมผงให้ย่าอัน บอกให้เธอชงดื่มย่าอันปฏิเสธไม่ยอมรับ “นมข้าวบาร์เลย์ที่หลานซื้อมาก่อนหน้านี้ก็ยังมีอยู่ ที่ซื้อมาใหม่เก็บไว้กินเองเถอะ นมผงก็เช่นกัน เป็นของมีค่า อย่ามาเสียเปล่ากับคนแก่อย่างย่าเลย”ตั้งแต่ย้ายบ้านมา หลานสาวชอบซื้อของดี ๆ พวกนี้กลับมากินหลานสาวกำลังเติบโต การกินของดี ๆ เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่สำหรับเธอไม่จำเป็นขนาดนั้น อย่างไรก็คงมีชีวิตอยู่ไม่กี่ปีแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียของดีๆ พวกนี้
อย่างน้อยที่สุด เก็บไว้ให้เหลนกินดื่มในอนาคตก็ยังดี!“คุณย่า ท่านพูดอะไรอย่างนั้น! นี่เป็นการแสดงความกตัญญูของหลานสาวต่อย่านะคะ ย่าต้องกินดีอยู่ดี แข็งแรงสมบูรณ์ เพราะในอนาคตย่ายังต้องช่วยฉันเลี้ยงลูกอีกนะคะ!”ตอนนี้เธอแต่งงานแล้วแถมตัวเธอเองยังชอบเด็ก ๆ มาก อนาคตต้องมีลูกแน่นอน มีผู้สูงอายุในบ้านช่วยเลี้ยงลูกจะเพิ่มความสุขได้ไม่น้อยเลยย่าอันพอได้ยินอันจิ่วเม่ยพูดแบบนี้ก็ยิ้มตาหยีทันทีอันจิ่วเม่ยพูดต่อว่า “คุณย่าคะ จริง ๆ แล้วย่าไม่จำเป็นต้องอยู่แต่ในบ้านหรอกนะคะ ออกไปพบปะกับคนในหมู่บ้านบ้างก็ได้ แม้แต่การนินทาคุยเรื่องสนุก ๆ กับคนอื่นก็ดีนะคะ อยู่แต่ในบ้านแบบนี้เป็นหน
