เหวินฟู่ เขาคิดว่ามีเหตุผล รีบเรียกหลานชายคนโตมาสั่งว่า “รีบกินข้าวให้เสร็จแล้วออกไปจับตาดูรองหัวหน้าโรงงานผ้านั่น เขาไปไหนทำอะไรบ้างกลับมาบอกฉันทั้งหมด”หลานชายคนโตอายุราวสิบขวบเข้าใจเรื่องแล้ว พยักหน้าจะออกไป ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเสริมอีกประโยค “ตั้งใจหน่อยนะ กลับมาฉันจะชงนมข้าวบาร์เลย์ให้ดื่ม”“ได้เลยครับ!”พอได้ยินว่ามีรางวัล ใบหน้าของหลานชายคนโตก็ยิ้มแย้มทันทีหลาน ๆ คนอื่นได้ยินว่ามีนมข้าวบาร์เลย์ดื่ม ก็วิ่งกรูออกไปพร้อมกันสัญญาว่าจะดูแลรองหัวหน้าโรงงานผ้าให้ดี กลับมาก็อยากดื่มนมข้าวบาร์เลย์เหมือนกันผู้นำหมู่บ้านถึงกับขำกับพวกเด็ก ๆ พลางมองภรรยาอย่างไม่พอใจ พูดว่า “เธอก็ตามใจพวกเขาจริง ๆ ”เมื่ออันจิ่วเม่ยกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำคือเล่าเรื่องการตรวจเยี่ยมของคณะผู้นำที่มาในเช้าวันนี้ให้คุณย่าฟัง แน่นอนว่าเธอตัดสินใจเลี่ยงไม่เล่าเรื่องของรองหัวหน้าโรงงานผ้าหรือซื่อหง เพื่อไม่ให้คนแก่ต้องกังวล
คุณย่าอันยิ้มแย้มแจ่มใส พลางชมหลานสาวว่าเก่งและมีความสามารถไม่หยุด อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ ด้วยความปลื้มใจ ก่อนจะตักข้าวเพิ่มอีกครึ่งชามในวันนี้ หัวหน้าโรงงานอาหารก็มาร่วมงานด้วย อันจิ่วเม่ยถือโอกาสถามเขาถึงปัญหาต่าง ๆ อย่างถ่อมตัว และบอกเล่าถึงแผนการผลิตสินค้าใหม่ที่เธอกำลังพัฒนา เธออธิบายว่าหากได้ร่วมมือกับโรงงานอาหาร ก็จะสามารถเพิ่มยอดขายให้โรงงานได้ โดยที่ต้นทุนไม่เพิ่มขึ้นมากนักน่าแปลกใจที่โ
