นักเลย” เขาถึงกับก้มลงส่องใต้เตียงของหลี่เจียเฟิ่งราวกับนักสืบหลี่เจียเฟิ่งเห็นท่าทางของหัวหน้าก็อดที่หัวเราะไม่ได้ “ที่บ้านยังส่งเต้าหู้ยี้น ้ามันหม่าล่ามาให้อีกสองกระปุกครับ แต่ยังหมักไม่ได้ที่กินตอนนี้คงไม่อร่อยแน่ ๆ ”“พูดเหลวไหล! เต้าหู้ยี้ไม่ใช่ว่าทำเครื่องปรุงวันนี้แล้วกินได้เลยเหรอ? มันแค่ต่างกันที่รสชาติซึมเข้าเนื้อหรือยังเท่านั้น ในเมื่อฉันมาถึงนี่แล้ว นายต้องให้ฉันกินสิ”ผู้บังคับการถงจื่อหยวนอายุกว่า 50 ปีแล้ว แต่ยังทำตัวเหมือนเด็กซน ถ้าหลี่เจียเฟิ่งไม่ให้เขากิน เขาก็จะไม่ยอมไปไหนเมื่อได้ยินเช่นนั้นเพื่อนทหารของหลี่เจียเฟิ่งก็ถือชามมองมา สีหน้าของพวกเขาบ่งบอกชัดเจน “ผู้กองครับ อย่าเลือกปฏิบัตินะ!”หลี่เจียเฟิ่งถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเขาจะทำตามคำสั่งของหญิงสาวไม่ได้แล้วเขาจำใจหยิบกระปุกหนึ่งออกมาเปิด แบ่งให้คนละชิ้น แล้วก็ตักใส่ชามตัวเองหนึ่งชิ้นด้วยในเมื่อเปิดแล้ว ไม่มีเหตุผลที่คนอื่นจะกินแต่ตัวเองไม่กิน
เต้าหู้ยี้น ้ามันหม่าล่ามีอายุการเก็บรักษาสั้นกว่าแบบธรรมดาเพื่อให้กินได้เร็วขึ้น ตอนตากเต้าหู้จึงไม่ได้ตากให้แห้งมาก แค่ตากให้ความชื้นหมดไปก็พอ ดังนั้นจึงสุกเร็วกว่า มีเนื้อสัมผัสนุ่มและมีกลิ่นหอมแม้ว่าพริกป่นด้านนอกจะดูใหม่สด เห็นได้ชัดว่าเพิ่งดองได้ไม่กี่วัน แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการชิมของพวกคนตะกละเหล่านี้ถงจื่อหยวนชิมเล็กน้อย แล้วพยักหน้า “ไม่เลว ๆ ถึงจะยังไม่สุกเต็มที่ แต่
