ิ่งและเพื่อนทหารได้ยินเช่นนั้น ก็รีบลุกขึ้นยืน ผู้บังคับการยิ้มพลางโบกมือไปมา“กินข้าวต่อเถอะ ไม่ต้องพิธีรีตองหรอก” ถงจื่อหยวนกล่าวขณะเดินตรงเข้ามาหาหลี่เจียเฟิ่งใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างอารมณ์ดี เขาพูดขึ้นว่า
“ได้ยินมาว่าภรรยานายส่งของมาให้อีกแล้ว เห็นทีต้องเป็นของอร่อยแน่ ๆ ฉันเลยรีบมาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม คราวนี้มีอะไรดี ๆบ้าง เอามาให้ฉันลองชิมหน่อยเร็ว!”ในค่ายทหารนี้ ตอนนี้มี ‘เชฟพิเศษ’ ที่ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นภรรยาของหลี่เจียเฟิ่งนั่นเอง! ฝีมือการทำอาหารของเธอนั้นเลิศล ้าจนทำให้หลี่เจียเฟิ่งกลายเป็นขาประจำบนโต๊ะอาหาร มีเพื่อนร่วมค่ายคอยเฝ้ารออาหารรสเลิศจากเธออยู่เสมอแม้ถงจื่อหยวนจะชอบทานที่โรงอาหารเป็นครั้งคราว แต่คืนนี้เขาตั้งใจจะกลับไปอิ่มอร่อยที่บ้าน ทว่าพอได้ข่าวลือว่าที่บ้านหลี่เจียเฟิ่งส่งของมาให้เขาก็รีบควานหาอาหารจากโรงอาหารแล้วพุ่งตรงมาที่นี่ราวกับจรวด!หลี่เจียเฟิ่งรู้ดีว่าไม่อาจซ่อนของอร่อยไว้ได้ จึงยอมแพ้และตักน ้าพริกเห็ดให้ผู้บังคับการหนึ่งช้อนใหญ่ แต่ดูเหมือนช้อนของเขาจะใหญ่กว่าปกติเสียอีก!พอคลุกเคล้ากับข้าว กลิ่นหอมก็ยั่วน ้าลายจนน่าลิ้มลองถงจื่อหยวนตักเข้าปากคำโตแล้วหลับตาลงด้วยความสุขสุดขีด“โอ้โห! อร่อยสุดยอด!” เขาอุทานด้วยความปลื้มปริ่มแต่นั่นยังไม่พอ ถงจื่อหยวนหรี่ตามองหลี่เจียเฟิ่งอย่างสงสัย
“นายมีอะไรซ่อนไว้อีกหรือเปล่า? เอามาให้ฉันชิมหน่อยสิ! อย่าขี้เหนียว
