ิ่วเม่ยจึงหันมายิ้มหวานให้อวี้หลัน “สะใภ้รองคะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยพูดแทนฉันเมื่อกี้”อวี้หลันที่ไม่คิดว่าจะได้รับคำขอบคุณจากอีกฝ่าย แก้มแดงระเรื่อด้วยความเขิน ก่อนจะพูดเสียงเบา “ฉันก็แค่พูดไปตามเรื่องเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก”อันจิ่วเม่ยหัวเราะสดใส “ฮิอิ ขอบคุณมากนะคะ งั้นเรื่องวิทยุนี้ก็ฝากพี่รองด้วยนะคะ”หลังจากคุยกันอีกสักพักอันจิ่วเม่ยก็ขอตัวกลับบ้าน
พอตกค ่า หลี่ฉีหมิ่นก็แอบนำวิทยุเข้าห้อง จุดเทียน แล้วเริ่มตรวจสอบมันอย่างตั้งใจ อวี้หลันมองดูด้วยความสงสัย “ซ่อมได้จริง ๆเหรอ?”หลี่ฉีหมิ่นพยักหน้าอย่างมั่นใจ “น่าจะได้นะ แต่อาจต้องใช้เวลาและความพยายามหน่อย”แต่เดิมหลี่ฉีหมิ่นหลงใหลในเรื่องเทคนิคพวกนี้มาก เขาศึกษาอย่างขะมักเขม้นทุกครั้งที่มีโอกาส ความสามารถของเขาไม่ธรรมดาเพียงแต่เขาไม่ถนัดเรื่องการพูด จึงไม่ค่อยได้แสดงฝีมือให้ใครเห็นถ้าไม่ใช่เพราะอันจิ่วเม่ยอ่านนิยายมาก็คงไม่มีใครรู้ว่าหลี่ฉีหมิ่นมีความสามารถซ่อนเร้นแบบนี้แม้แต่อวี้หลันเองก็ไม่เคยคิดว่าสามีของเธอจะทำได้จริง ๆ ปกติเวลาเขาศึกษาพวกนี้ เธอมักคิดว่ามันไร้สาระ ถึงขั้นด่าว่าเขาไม่ยอมทำมาหากิน แถมยังโกรธที่เขาไม่ยอมมีลูกกับเธออีก เธอมองเขาในแง่ลบไปเสียหมดแต่ตอนนี้ เธอกลับพบว่าสามีของเธอไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่คิดอวี้หลันครุ่นคิดสักครู่ ก่อนจะกระซิบบอก “งั้นก็แอบซ่อมให้เรียบร้อยนะ อย่าให้ใครรู้เชียว ตอนเอาไปให้เราจะบอกว่าซ
