งเพื่อซื้อเนื้อจากฟางหรู ซึ่งฟางหรูก็จัดเนื้อให้แบบจัดเต็ม ส่วนผักที่ฟางหรูไม่รับ อันจิ่วเม่ยก็แจกจ่ายให้พนักงานขายคนอื่น ๆ ในสหกรณ์แทนเมื่อเสร็จธุระ อันจิ่วเม่ยก็ปั่นจักรยานไปรอหมิ่นเหลียนซินที่จุดนัดพบ ไม่นานก็เห็นอีกฝ่ายวิ่งมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ“ขอโทษที่ให้รอนะคะ” หมิ่นเหลียนซินพูดอย่างหอบเหนื่อยอันจิ่วเม่ยยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็เพิ่งมาถึงเอง”ทั้งสองคนจึงปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยกัน เมื่อมาถึงหน้าหมู่บ้านหมิ่นเหลียนซินขอลงตรงนั้น พร้อมบอกว่าจะเดินต่อไปยังบ้านพัก
ยุวชนเอง เธอเอ่ยขอบคุณอันจิ่วเม่ยที่มาส่ง อันจิ่วเม่ยก็ยิ้มรับ ก่อนจะปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับบ้านต่อเมื่อถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยก็ร้องบอกย่าอันด้วยเสียงสดใส “คุณย่าหนูกลับมาแล้วค่ะ!”“กลับมาแล้วหรือ เหนื่อยไหมหลานย่า” ย่าอันเดินออกมาต้อนรับพร้อมเจ้าตูบสามตัวที่วิ่งมาคลอเคลียขาอันจิ่วเม่ยอันจิ่วเม่ยกอดย่าอย่างอบอุ่น “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” จากนั้นนั่งลงไปเล่นกับเจ้าตูบสามตัวที่นอนพุงกางเชิญให้หญิงสาวเกาพุงตัวเองอันจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคักด้วยความเอ็นดู ก่อนหันไปบอกย่า “วันนี้หนูได้เนื้อมาด้วยค่ะ เดี๋ยวหนูจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้คุณย่าทานนะคะ รอก่อนนะคะ”“ไม่เป็นไร ๆ หลานมาเหนื่อย ๆ เดี๋ยวย่าทำเองดีกว่า”“โธ่ คุณย่าพักผ่อนเถอะ อีกอย่างไม่นานเราต้องทำเต้าหู้ยี้ด้วยยังต้องรบกวนคุณย่าช่วยอีก ถ้าคุณย่าไม่ดูแลสุขภาพให้ดี หนูจะสบายใจได้ยังไงล่ะค
