กับข้าวให้กินด้วยนะ!ตอนแรกสามหนุ่มก็ลังเล แต่แถวนั้นไม่มีบ้านไหนมีห้องว่างเยอะขนาดนี้นี่สิ จะแยกกันอยู่ก็กระไร เลยตกลงปลงใจยอมจ่ายค่าเช่าแพงระยับ อย่างน้อยก็ได้อยู่บ้านหลังใหญ่ แถมยังไม่ต้องทำกับข้าวกินเองทุกมื้อ!“นึกไม่ถึงเลยนะว่าซื่อหง จะโชคดีแบบนี้ นึกว่าจะลำบากไปตลอดชีวิตซะอีก ที่ไหนได้… ได้หนุ่ม ๆ มาดูแล แถมยังทำกับข้าวให้กินอีกต่างหาก อิจฉาจัง!”ป้าคนหนึ่งพูดด้วยน ้าเสียงแอบกัดแอบแซะ ก็แหม… บ้านเดียวมีหนุ่มหล่อมาอยู่ด้วยตั้งสองคน แถมยังจ่ายค่าเช่าเดือนละ10 หยวนนอนเฉยๆ เงินก็ไหลเข้าบ้านแล้ว มากกว่าที่ชาวบ้านอย่างพวกเธอจะหาได้จากการทำไร่ทำนาตั้งเยอะ!อันจิ่วเม่ยได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับก้มลงมองเจ้าตูบสามตัวที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องซุบซิบนี้สักนิด
ป้าคนเดิมเห็นอันจิ่วเม่ยเฉย ๆ ก็เลยอดไม่ได้ที่จะพูดต่อ “ว่าแต่จิ่วเม่ยบ้านหลังนั้นน่ะ พ่อแม่เธอก็ยกให้เธอแล้วนี่ ในใจเธอไม่มีความคิดเห็นอะไรบ้างเลยเหรอจ๊ะ?”อันจิ่วเม่ยถอนหายใจเบา ๆ “ไม่มีหรอกค่ะ”เธอตัดญาติขาดมิตรกับซื่อหงได้สำเร็จก็ดีแค่ไหนแล้ว จะไปคิดอะไรอีก ในยุคนี้ การตัดญาติไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยนะ!อันจิ่วเม่ยเห็นป้าคนนั้นทำหน้าเสียดายแทนอันจิ่วเม่ยที่ไม่ได้บ้านไปครอบครอง เธอเลยถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดกับป้าอย่างเห็นอกเห็นใจว่า“ถึงแม้จะตัดญาติกันแล้ว แต่ก็อยู่บ้านหลังเดียวกันมาตั้งนานนี่คะ
