รยานอย่างกระฉับกระเฉง หมิ่นเหลียนซินก็เริ่มเล่าเรื่องราวต่าง ๆ อย่างตื่นเต้น
“ฉันเพิ่งมาถึงที่นี่ แต่ยังมีของต้องซื้ออีกเป็นกระบุงเลย! เลยต้องไปขอลาผู้นำหมู่บ้าน ฉันลำบากใจมาก ๆ แต่รับรองว่าพรุ่งนี้จะทำงานในไร่แบบสุดฤทธิ์สุดเดชเลยล่ะ”ขณะพูดประโยคนั้น ดวงตาของหมิ่นเหลียนซินเปล่งประกายวิบวับราวกับดาวตก ใบหน้าแดงระเรื่อจากการเดินทางไกลบนภูเขา ทำให้ดูสดใสน่ารักยิ่งกว่าเดิมหลังจากทำงานในทุ่งมาหลายวัน ผิวขาวผ่องของหมิ่นเหลียนซินก็เริ่มคล ้าขึ้นนิดหน่อย แต่แทนที่จะท้อแท้ เธอกลับยิ่งมุ่งมั่นเสียยิ่งกว่าเดิม ราวกับถูกแดดเผาจนกลายเป็นวีรสตรี!อันจิ่วเม่ยรู้สึกทึ่งกับความมุ่งมั่นของเธอมาก จึงแนะนำอย่างเป็นห่วง“แดดช่วงนี้แรงจัด สหายน่าจะไปซื้อหมวกฟางสักใบนะ ไม่งั้นผิวสวย ๆ จะพังหมด”“จริงด้วย ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” หมิ่นเหลียนซินตอบพลางลูบแก้มตัวเอง “ไม่กี่วันมานี้โดนแดดเผาจนหน้าแทบระเบิด ตอนกลางคืนกลับไปนอนหน้าร้อนผ่าวเหมือนโดนย่าง ทรมานสุด ๆ ”แม้จะมุ่งมั่นพัฒนาชนบท แต่หมิ่นเหลียนซินก็ยังเป็นสาวน้อยที่รักสวยรักงามอยู่นั่นเอง
ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน อันจิ่วเม่ยประทับใจในนิสัยและไหวพริบของหมิ่นเหลียนซินมาก จึงเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟังแบบไม่มียั้ง
