ียว“เฮอะ! ฉันว่าแล้วเชียวว่ายายผู้หญิงบ้านั่นทำเป็นปากเก่ง ทั้ง ๆ ที่
ผู้นำหมู่บ้านฝากฝังมันให้ช่วยเหลือพวกเรา ก็น่าจะจัดการเรื่องที่พักให้เรียบร้อยด้วยสิ!”ก่อนหน้านี้หนิงอวี่หรานกับอันจิ่วเม่ยก็ไม่ค่อยลงรอยกันอยู่แล้วพอเจอสถานการณ์เช่นนี้ ความไม่พอใจที่มีต่ออันจิ่วเม่ยก็ยิ่งทวีคูณขึ้นอีกเสียงหมิ่นเหลียนซินดังขึ้นข้าง ๆ ขณะกำลังจัดของ “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ที่พักที่หมู่บ้านจัดให้ก็อยู่ตรงนี้ ทำไมไม่อยู่กันดี ๆ ล่ะพวกเธอไม่อยู่กันเองจะมาโทษสหายอันได้ยังไง?”หมิ่นเหลียนซินยังคงบ่นต่อ “แล้วอีกอย่าง สหายอันก็พูดชัดเจนตั้งแต่แรกว่าไม่อยากให้รบกวน พวกเธอนั่นแหละไม่ฟังเอง แล้วจะมาโทษสหายอันอีกทำไม”หมิ่นเหลียนซินเพิ่งกลับมาจากการเอาเนื้อแห้งไปให้อันจิ่วเม่ยในใจก็แอบกังวลว่าเธอจะรับหรือเปล่า เลยรีบให้แล้วรีบเผ่นกลับมาทันที ใครจะไปคิดว่าคนกลุ่มนี้จะเนรคุณขนาดนี้หมิ่นเหลียนซินได้แต่คิดในใจเงียบ ๆ ว่า หากจะขอความช่วยเหลือจากใครสักคน ก็ควรแสดงความจริงใจบ้าง อย่างน้อยก็มีของติดไม้ติดมือไปฝาก นี่อะไร! เว่ยป๋อหลินกลับไปมือเปล่า แถมยังหน้าด้านเดินเข้าไปหาอันจิ่วเม่ยด้วยท่าทียโสโอหังด้วยซ ้า ด้วยท่าทางแบบนั้น ไม่ใช่แค่อันจิ่วเม่ยหรอกที่จะไม่ช่วย ถ้าเป็นเธอเองก็คงปฏิเสธเหมือนกัน!
“เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?” หนิงอวี่หรานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เธอที่เห็นตัวเองเหนือกว่าคนอื่นในกลุ่ม มักวางท่าเป็น
