ดได้เงินมาหน่อยก็ดีนะคะ”ไป๋ชิงครุ่นคิด “จริงด้วย สมัยนี้ไม่มีใครสบาย มีรายได้เพิ่มก็ดีเหมือนกัน” แต่แล้วก็ถอนหายใจ “แต่บ้านแบบนั้นคงมีน้อย ทุกบ้านก็มีคนอยู่กันแน่นอยู่แล้ว ถึงอยากได้ค่าเช่าก็คงทำไม่ได้หรอก”หลังจากที่พูดคุยกับอันจิ่วเม่ยเสร็จ ไป๋ชิงก็ขอตัวลาไป ทิ้งให้[นางเอก]อยู่กับความเซ็ง เธอไม่มีอารมณ์อยากจะไปนั่งเมาท์เรื่องเด็กหนุ่มสาวจากในเมืองหรอกนะ สิ่งที่อยากทำที่สุดตอนนี้คือการได้ทิ้งตัวลงนอน เย้ยอากาศร้อนๆ และปล่อยให้ตัวเองหลับเป็นตาย!แต่เหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้าง เมื่อก้นยังไม่ทันจะสัมผัสกับเตียงดี เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นซะแล้ว!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น อันจิ่วเม่ยคิดว่าคงเป็นภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านลืมสั่งอะไรบางอย่าง จึงรีบไปเปิดประตู แต่แทนที่จะเจอคนที่คิดไว้กลับต้องตกใจเมื่อเห็นหมิ่นเหลียนซินและเว่ยป๋อหลินยืนอยู่หน้าบ้านราวกับนัดกันมา“อะไรกันเนี่ย?” อันจิ่วเม่ยงุนงงกับการปรากฏตัวพร้อมเพียงของคนทั้งสองโชคดีที่หมิ่นเหลียนซินรีบเอ่ยปากก่อน ด้วยรอยยิ้มสดใส “สวัสดีค่ะสหาย อัน ฉันแค่อยากมาขอบคุณที่เมื่อวานสหายอันไปรับพวกเรา นี่เป็นเนื้อตากแห้งฝีมือแม่ฉันเอง หวังว่าคุณจะชอบนะ ถ้าว่างก็แวะมาเยี่ยมฉันที่บ้านพักได้นะ”พูดจบ หมิ่นเหลียนซินก็ยัดเนื้อตากแห้งใส่มืออันจิ่วเม่ยแล้วรีบเผ่นแน่บ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธอันจิ่วเม่ยอดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักของเด็กสาวคนนี้ เธอชื่นชมความมั่น
