่สหาย …ถึงมีเวลามารับพวกเรา?สหาย…เป็นลูกสาวผู้นำหมู่บ้านหรือครับ..”“สหาย… อย่าเข้าใจผิดนะ” เขาพยายามอธิบายทั้งที่แทบจะขาดใจ “ผมไม่ได้… มีเจตนาร้าย แค่อยากรู้… สหาย…คงไม่… ถือสาใช่ไหม? โอ้ย เหนื่อยจะแย่แล้ว”อันจิ่วเม่ยทำหน้าเย็นชาทันควัน ตอบกลับอย่างไม่พอใจ “ฉันถือสา คุณถามแบบนี้แล้วยังบอกว่าไม่มีเจตนาร้าย? สหายสนุกมากหรือไง? หรือว่าสหายกำลังบอกว่าฉันเป็นคนมีเส้นสาย ถึงได้ว่างอยู่?”เว่ยป๋อหลินทำอะไรไม่ถูก เขามาชนบทก็เพื่อเข้าใกล้อันจิ่วเม่ยแต่กลับโดนเธอตอกกลับแบบไม่ไว้หน้า ในใจเขาก็โกรธจัด คิดใน
ใจ ‘ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ใครจะมาทนทุกข์ในที่แบบนี้ล่ะ’ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าเขาโดนทำให้เสียหน้าตั้งแต่แรกเสียอย่างนั้น“นี่จะเกินไปแล้วนะ” หนิงอวี่หรานพุ่งเข้ามาแทรกอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด “พูดจาให้ไพเราะหน่อยได้ไหมล่ะ? เพื่อนฉัน แค่อยากรู้เรื่องราวในหมู่บ้านให้มากขึ้นเท่านั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรสักหน่อย!”“ดูแลเรื่องของตัวเองให้ดีก่อนเถอะ!” อันจิ่วเม่ยแค่นเสียงตอบโต้อย่างดุดัน ราวกับแม่เสือสาวที่กำลังปกป้องลูกน้อยหนิงอวี่หรานอ้าปากค้าง อยากจะสวนกลับ แต่ก็กลัวว่าจะด่าผู้หญิงบ้านนอกคนนี้ไม่ชนะ จึงได้แต่หุบปากฉับ ใบหน้าบูดบึ้งราวกับเพิ่งกินมะนาวดิบบรรยากาศตึงเครียดผ่านไปสักพัก ก็รวบรวมความกล้า ฟางเจียวเหม่ยเอ่ยปากด้วยน ้าเสียงสั่นเครือ “สหาย…สหายอัน พวกเราเป็นคนแปลกหน้า ถ้ามีปัญหาอะไร…
