าที่มุ่งมั่น“ฉันขอหย่ากับเขาแล้ว ลูกก็ฝากให้อยู่กับพ่อ ส่วนฉันจะกลับไปบ้านเกิด ตั้งใจเลี้ยงตัวเองต่อไปโดยไม่พึ่งใครอีกแล้ว”อันจิ่วเม่ยยิ้มรับ รู้สึกยินดีกับความกล้าหาญของฟางหรู “พี่พูดถูกค่ะ การเลี้ยงชีพด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย”ฟางหรูพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “แต่พวกเขาก็ยังไม่อยากปล่อยฉันไป พยายามจะฮุบเงินที่ฉันหามาเพื่อไปเลี้ยงผู้หญิงคนนั้น พวกเขาไม่ยอมหย่าให้เรื่องมันจบง่ายๆ หรอก”อันจิ่วเม่ยฟังอย่างเข้าใจ เธอรู้ว่าคนไร้ยางอายมีอยู่มากมายในโลกนี้ จึงคิดหาวิธีช่วยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“งั้นทำให้เขามาขอหย่าเองสิคะ ง่ายจะตาย”ฟางหรูอึ้งไปสักพัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “ยังทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?” เธอพึมพำงุนงงแต่ความหวังในดวงตาของฟางหรูก็เริ่มกลับมา “น้องจิ่วเม่ย เธอมีวิธีใช่ไหม? ช่วยพี่หน่อยนะ ฉันจะตอบแทนเธอแน่นอน!”
อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ “โอ๊ย พี่ฟางหรูจะสุภาพขนาดนั้นทำไมล่ะคะ เราสองคนได้มาเจอกันเพราะโชคชะตาอยู่แล้ว พี่ฟางหรู แค่ทำแบบนี้ค่ะ…” เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบแผนการอย่างละเอียดทันทีที่ได้ฟัง ดวงตาของฟางหรูก็สว่างวาววับ “ทำไมฉันถึงไม่คิดถึงแบบนี้นะ!”“ฉลาดจริง ๆ น้องจิ่วเม่ย!” ฟางหรูอุทานอย่างตื่นเต้น “พี่จะเลิกงานแล้ว เธอรอฉันสักครู่นะ เดี๋ยวจะพาไปทานอาหารที่ร้านอาหารรัฐเป็นการขอบคุณ!”อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้าง เธอเอ
