อกกับแป้งถั่วยังพอไหว โดยเฉพาะวแป้งถั่วแปลกใหม่ ขายดีเป็นเทน ้าเทท่า” พูดต่อ “ซอสปรุงสำเร็จเธอยังออกยากอยู่นะ ยิ่ง
เป็นเต้าหู้ยี้นี่ไม่ไหวแน่ ใช้เวลาผลิตนาน ไม่มีโรงงานได้มาตรฐานใครจะรู้ว่าใส่อะไรลงไปบ้าง มีหวังขายไม่ออกแน่”อันจิ่วเม่ยฟังแล้วเข้าใจว่า พนักงานขายของที่สหกรณ์ หวังดีจริง ๆ คงคิดว่าเธอใจร้อนอยากได้ผลเร็วเกินไป“พี่ฟางหรู ฉันเข้าใจความหมายของพี่ค่ะ” อันจิ่วเม่ยตอบ “แต่ถ้าผลิตจากโรงงานล่ะคะ? ผลิตตามกระบวนการที่ถูกต้อง บรรจุในขวดแก้วเหมือนผลไม้กระป๋อง จะมีคนสนใจไหมคะ?”ฟางหรูอึ้งไป งุนงงกับคำพูดของเธอก่อนจะถามกลับ “แต่ถ้าผลิตจากโรงงาน ก็ไม่ได้ช่วยหมู่บ้านของพวกเธอเลยนี่!”อันจิ่วเม่ยกระซิบเสียงกระหยิ่มยิ้มย่อง “ฮิ ๆ ฉันมีแผนอยู่ค่ะ ถ้ามันดีจะบอกพี่ทันที แต่ถ้ามันล้มเหลวก็คิดซะว่าฉันไม่เคยพูดอะไรนะคะ!”ฟางหรูหัวเราะขำกับความน่ารักของน้องสาว “มุ่งมั่นจังเลยนะเราพี่เชื่อมือเธอแน่นอน! จิ่วเม่ย เธอนี่แหละ สาวน้อยผู้กล้าหาญและฉลาดเฉลียวที่สุดเท่าที่พี่เคยเจอมา สามีเธอนี่โชคดีสุด ๆ ที่ได้เมียเก่งแบบนี้ ชีวิตนี้คุ้มแล้วไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”ไม่ทันไร อาหารหอมกรุ่นก็ถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว เชฟใหญ่แห่งร้านอาหารรัฐบาลไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ ฟางหรูสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ทั้งเนื้อตุ๋นที่ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วร้าน อาหารเรียกน ้าย่อยสอง
จานและซุปร้อน ๆ อีกหนึ่งถ้วย อันจิ่วเม่ยกินด้วยความเอร็ดอร่อย
