านนี้ต่อไหมครับ? การทำงานนี้เปลี่ยนแปลงชีวิตคุณยังไงบ้าง?”อันจิ่วเม่ยพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น ดวงตาเป็นประกาย “แน่นอนค่ะ!งานนี้ไม่ใช่แค่หน้าที่ของฉัน แต่มันคือหน้าที่ของพวกเราทุกคนที่ต้องช่วยกัน!”เธอพูดด้วยน ้าเสียงปลาบปลื้ม “เราร่วมกันเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ น้อยๆ เพื่อช่วยสร้างประเทศจีนใหม่ไปด้วยกัน!”เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “ชีวิตฉันเองก็เปลี่ยนไปมาก อย่างวันนี้ก็ได้รู้จักกับนักข่าวเก่ง ๆ จากสำนักข่าวท้องถิ่น ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงไม่มีโอกาสแบบนี้แน่ ๆ”คำพูดแสนธรรมดานั้นทำให้เยว่โม่โฉวยิ้มอย่างพอใจ ในใจคิดอย่างลอยล่อง ‘เธอมองว่าเราน่าประทับใจขนาดนั้นเชียวหรือ? แค่
รู้จักเราก็เหมือนเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอแล้วเหรอเนี่ย?’ แม้เยว่โม่โฉวจะไม่คิดว่าตัวเองยอดเยี่ยมขนาดนั้น แต่ก็อดปลื้มใจไม่ได้“สหายอันชมเกินไปแล้วครับ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเขิน ๆ “ยังมีคนเก่งกว่าอีกมากมาย หวังว่าสหายอันจะได้เจอคนดี ๆ ที่ช่วยให้สานฝันได้นะครับ” เขาพูดพลางยิ้มสุภาพ “การสัมภาษณ์วันนี้จบแล้วขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ หวังว่าจะได้ทำงานร่วมกันอีก”น ้าเสียงของเยว่โม่โฉวนุ่มนวลจนเหมือนน ้าผึ้ง อันจิ่วเม่ยยิ้มเชิญเขาให้อยู่ทานข้าวที่บ้าน แต่เยว่โม่โฉวปฏิเสธอย่างสุภาพ เธอจึงไปส่งเขาถึงหน้าประตูชาวบ้านที่ได้ยินข่าวก็พากันมาดูเหตุการณ์ไม่น้อย เมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยส่งแขกอย่างอารมณ์ดี ทั้งคู่คุยกันด้วยเสียงหัวเราะ ทุกคนก็ต
