ก็อธิบายเพิ่มเติม “ย่าอายุปูนนี้แล้ว กินอะไรก็ไม่ค่อยถูกปาก ส่วนใหญ่ก็แค่กินเพื่ออยู่ไปวัน ๆ แต่กับอาหารที่หลานทำวันนี้ ทั้งทานง่ายและมีรสชาติที่ทำให้ย่าทานได้เยอะกว่าปกติ
โดยเฉพาะบะหมี่ชามนี้ หอมอ่อน ๆ กลมกล่อม ไม่เหมือนบะหมี่ที่ย่าเคยกินมาก่อนเลย ส่วนผัดถั่วงอกจานนี้ก็กรอบหวาน รสชาติดีมากๆ”อันจิ่วเม่ยได้ยินคำชมนั้นก็รู้สึกวางใจ เธอยิ้มกว้างและเอ่ยด้วยความมุ่งมั่น พลางขยิบตาให้คุณย่า“ฮิ ๆ ดีแล้วค่ะคุณย่า คราวนี้หนูตั้งใจทำเรื่องที่ใหญ่มาก ๆ คุณย่าจะต้องแปลกใจและภูมิใจในตัวหนูแน่ มาก ๆ !”คุณย่าอันแม้จะงง ๆ ว่าหลานสาวกำลังคิดจะทำอะไร แต่เธอเชื่อมั่นในตัวหลานทุกอย่าง จึงเอ่ยให้กำลังใจด้วยรอยยิ้ม “ย่าเชื่อว่าหนูทำได้แน่ ๆ”พูดจบคุณย่ายังกำหมัดชูขึ้นมา ทำท่าเชียร์หลานสาวราวกับนักมวยปล ้า ทำให้อันจิ่วเม่ยหัวเราะจนท้องแทบแข็งความอบอุ่นของเช้าวันนี้แผ่ซ่านไปทั่วห้องอาหารเล็ก ๆความสัมพันธ์ของย่ากับหลานกลับมาเหมือนเดิม แทบดูเหมือนจะดีกว่าเดิมจนน่าอิจฉา!ตอนเที่ยง อันจิ่วเม่ยเตรียมถั่วงอกและอาหารฝีมือตัวเองใส่โถรวมถึงซอสหมักสูตรพิเศษ ก่อนมุ่งหน้าไปยังบ้านผู้นำหมู่บ้านระหว่างทางที่เธอเดินถือของพะรุงพะรัง ผู้คนที่เห็นพากันมองตามจนคล้ายขบวนพาเหรดเล็ก ๆ ทุกคนต่างสงสัยว่าเธอกำลังจะเอา
ของไปเอาใจผู้นำหมู่บ้าน แต่ไม่มีใครกล้าถามตรง ๆ ทำให้หลายคนงุนงงเหมือนไก่ตาแตกอันจิ่วเม่ยคิดในใจว่า เมื่อการเจรจาเร
