ยใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยตอบตกลง“บ้านพี่อยู่ใกล้ ๆ นี่เอง ในตรอก 47 เลขที่ 179 เดี๋ยวพี่จะบอกคนที่บ้านไว้ล่วงหน้า ถ้าเพื่อนเธอมาส่ง ก็ให้แกล้งทำเป็นญาติพี่ที่มาเยี่ยมก็แล้วกัน แล้วคนที่บ้านจะจ่ายเงินที่เหลือให้เขาเอง”พูดจบ ฟางหรูก็ยัดธนบัตรแปดหยวนใส่มืออันจิ่วเม่ยอย่างไม่ลังเล เธออธิบายต่อด้วยน ้าเสียงใจดีและยิ้มละไม “สามหยวนนี้ให้เป็นค่าน ้าชานะ ส่วนอีกห้าหยวนเป็นเงินมัดจำค่าเมล็ดแตงโม”สองสาวกระซิบกระซาบกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แต่ไม่มีใครสนใจพวกเธอ ไม่มีใครรู้ว่าพวกเธอเพิ่งทำธุรกิจและจ่ายเงินมัดจำกันเสร็จเรียบร้อย
