ันจะไม่คิดเงินเธอเพิ่มอีกแล้ว”อันจิ่วเม่ยรู้สึกดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย เธอรีบล้วงเงินออกมาจ่ายให้ชายชราทันทีราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ พลางกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า
“ขอบคุณคุณปู่มาก ๆ เลยค่ะ! สัญญาเลยว่าคราวหน้ามาจะเอาของอร่อย ๆ มาฝากนะคะ”ของมากมายขนาดนี้ แต่ชายชรากลับเรียกเงินแค่ห้าหยวนเท่านั้น แถมยังรับปากว่า ครั้งต่อไปถ้าเธอเห็นอะไรที่อยากได้ ก็จะไม่คิดเงินอีก อันจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งถูกรางวัลใหญ่ มันช่างเกินคาดไปหมดที่ยิ่งไปกว่านั้น กุ้ยฉางยังเป็นคุณปู่ของลู่เหอด้วย ดังนั้นอันจิ่วเม่ยจึงคิดว่า ต่อไปคงต้องเจอกันอีกบ่อย ๆ เธอจึงไม่ได้รู้สึกเกรงใจมากนักชายชรามองอันจิ่วเม่ยที่จ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ นอกจากจะเป็นคนมีมารยาทดีแล้ว เธอยังไม่ต่อรองให้วุ่นวายอีกด้วย เขายิ้มกว้างก่อนจะกล่าวอย่างอารมณ์ดี“ไม่ต้องเรียกสามีเธอมาหรอก รถเข็นของปู่ยังว่างอยู่พอดี ลู่เหอ!ไปช่วยสาวน้อยคนนี้ส่งของหน่อยสิ ไป ๆ รีบไปก่อนที่ปู่จะเปลี่ยนใจเรียกเก็บเงินเพิ่มนะ ฮ่า ๆ”อันจิ่วเม่ยตอบรับทันที “ขอบคุณมากเลยค่ะ! สหายลู่ วันนี้ช่วยส่งของให้สักหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธอพูดด้วยน ้าเสียงตื่นเต้นลู่เหอหัวเราะเบา ๆ พยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น “แน่นอนครับผมยินดีช่วยอยู่แล้ว”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็เดินออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อเอารถเข็นมา ในใจของเขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาส
