ิง ผู้หญิงที่ทำเรื่องแบบนั้น จะเป็นคนดีได้ยังไง?”เพ่ยอิงฟังคำพูดของแม่อย่างใจจดใจจ่อ แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับทำให้โกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เธอลุกพรวดขึ้น ตวาดออกมาด้วยความโกรธ“แม่คะ! หนูโตแล้ว หนูเป็นถึงเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนน! หนูฉลาดพอที่จะรู้จักแยกแยะคนดีคนเลวออก ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะคะ!”เสียงของเพ่ยอิงสั่นไหวด้วยความโกรธและความคับข้องใจ“แม่จะเลิกยุ่งกับชีวิตของหนูสักที!”ซินอี้ยืนนิ่ง น ้าตาเอ่อขึ้นในดวงตา แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาเธอเพียงแค่จ้องมองลูกสาวอย่างเงียบ ๆ ในใจเต็มไปด้วยความกังวลที่เธอไม่สามารถอธิบายได้
เพ่ยอิงน้อยใจที่พ่อแม่รักพี่ชายมากกว่า ปล่อยให้พี่สะใภ้รังแกแถมยังส่งเธอไปอยู่บ้านญาติอย่างไม่ใยดี แต่แค่เธอคุยกับซื่อหงไม่กี่คำ แม่ก็กลัวว่าเธอจะเสียคน มันช่างน่าขันสิ้นดี!ซินอี้ตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของลูกสาว พยายามอธิบายด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน “แม่หวังดีนะเพ่ยอิง ดูสิว่าซื่อหงสอนให้อันตงหยางเป็นยังไง ตอนนี้ยังติดคุกอยู่เลย….”“พอเถอะค่ะ! แม่น่ารำคาญที่สุด!” เพ่ยอิงตัดบท แล้วเดินออกจากบ้านไปด้วยความหัวเสีย ทิ้งให้ซินอี้ยืนงงอยู่คนเดียวเพ่ยอิงวิ่งออกจากบ้านไปที่ทุ่งนา เหนื่อยหอบ ตอนนี้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความอึดอัดและคับข้องใจ เธออยากจะหนีจากความวุ่นวายในบ้านหลังนั้น! เธอไม่อยากจะอยู่แม้แต่วินาทีเดียวด้วยซ ้า!เธอเกลียดทุกคน!‘ถ้าฉันได้แต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่งก่อนที่เขาจะกลับไป
