่นเต้น ราวกับเป็นเด็กดื้อที่กำลังจะได้รับคำสารภาพรักจากคนที่ชอบ เขารีบส่ายหน้า พร้อมเข้าไปจับมือเธอไว้แน่น“ขอ…ขอโทษ แต่ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว อยู่กับฉันตลอดไปนะภรรยาจ๋า”หลี่ถังพูดพร้อมจ้องตาเพ่ยอิงอย่างอ้อนวอน หวังเพียงว่าเธอจะยอมเผื่อแผ่ความรักให้เขาบ้าง ใจหนึ่งเพ่ยอิงอยากจะผลักไสเขาออกไปให้ไกล ๆ แต่เธอก็รู้ดีว่า ถ้าอยากได้ในสิ่งที่ต้องการด้วยความพยายามที่จะระงับอารมณ์โกรธเอาไว้ เพ่ยอิงจึงพยายามอธิบายให้หลี่ถังฟังอย่างใจเย็นที่สุด“ก็เพราะนายดันวิ่งมากอดฉันต่อหน้าคนอื่น แถมยังเรียกฉันว่าภรรยาอีก ทำเอาฉันอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเลยนะ ฉันบอกแล้วไงว่าให้ไปกอดอันจิ่วเม่ย”สีหน้าของหลี่ถังดูเจ็บปวดเหมือนถูกทรยศอย่างแรง “แต่ว่า…เธอเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของฉันนะ” เขาพูดอย่างอ้อนวอน
“ไม่ได้!” เพ่ยอิงยืนกรานด้วยน ้าเสียงหนักแน่น“นายจะต้องไปกอดอันจิ่วเม่ยให้ได้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันจะไม่มาหานายอีกเลย เข้าใจไหม?”หลี่ถังรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก เขาอึ้งค้างไปนาน แม้ว่าเขาจะโง่ แต่เขาก็พอรู้ว่าอันจิ่วเม่ยนั้นเป็นเมียของอาสามซึ่งเขาเกรงกลัวอาสามมาตั้งแต่ยังเด็ก หากเขากล้าไปกอดเมียของอาสาม เขาต้องโดนอาสามตีจนตายแน่ ๆ ทำไมภรรยาของเขาถึงได้ให้เขาทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้กันนะ?“ฮือ ๆ ไม่เอา ๆ อาสามจะต้องตีผมแน่ ๆ !” เขาร้องไห้โฮลั่นลี่เฟยที่ออกตามหาลูกชายอยู่พอดี ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชายก็รีบร้อง
