นเข้า ฉันจะไม่มาพบนายอีกเลยนะ!”
เธอปรามเขาด้วยน ้าเสียงดุ แต่สายตาเธอยังคงมองไปทางซอยอย่างระวังหลี่ถังรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที พยักหน้าหงึก ๆ เหมือนหมาเด็กที่เชื่อฟังเจ้านาย ก่อนจะทำหน้าทะเล้นพยายามแสดงท่าทางว่าเขาจะเงียบจริง ๆเพ่ยอิงมองท่าทางของหลี่ถัง แล้วก็อดถอนหายใจยาวออกมาไม่ได้ เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับการที่ต้องคอยควบคุมผู้ชายที่มีสมองเท่าเมล็ดถั่วอยู่ตลอดเวลา แต่ในเวลานี้ เขาคือคนเดียวที่เธอพึ่งพาได้เธอจึงต้องฝืนทน เพื่อให้แผนการของเธอลุล่วงไปได้ด้วยดีดวงตาของหลี่ถังเป็นประกายวิบวับ เหมือนเด็กน้อยที่ได้ของขวัญในวันเกิด เขามองเพ่ยอิงด้วยความคิดถึง ก่อนจะถามอย่างงุนงงว่า“ภรรยาจ๋า ทำไมเธอถึงได้หายหน้าหายตาไปตั้งนาน หรือว่าเธอโกรธอะไรฉันอยู่หรือเปล่า?”สีหน้าของหลี่ถังแสดงความกังวลใจอย่างชัดเจน เหมือนกับคิดไปเองว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจ แล้วจะหายตัวไปจากเขาตลอดกาลในใจของเพ่ยอิง เธออยากจะตะโกนความจริงออกไปเสียจริง ๆว่าเธอไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับหลี่ถังเลยแม้แต่น้อย แค่คิดถึงการอยู่ใกล้ชิดเขาก็ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงแล้ว แต่เพ่ยอิงก็ต้องกลั้น
ความรู้สึกนั้นเอาไว้ เธอตระหนักดีว่าในยามนี่หลี่ถังเป็นคนเธอก็จำเป็นต้องใช้ กังนั้นเธอต้องอดทนเท่านั้นเธอจึงพยักหน้าเชื่องช้า ก่อนจะถามกลับไปด้วยน ้าเสียงที่แข็งกร้าวว่า “แล้วนายรู้ตัวบ้างไหมว่า ทำอะไรลงไปบ้าง?”คำพูดของเพ่ยอิงทำให้หลี่ถังรู้สึกตื
