าเธอจะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอนที่เห็นเธอถูหน้าตัวเองแรงๆ นั้น มือของเขาเกือบจะยื่นออกไปจับมือเล็ก ๆ นั่นไว้ แต่เขาก็ชักมือกลับมาได้ทัน หัวใจเขาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกยิ่งเวลาที่เเขาเห็นดวงตาแดง ๆ ของเธอ หัวใจของหลี่เจียเฟิ่งก็พลันรู้สึกเจ็บปวด เขาอยากจะเอ่ยปลอบแต่ก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีได้แต่นั่งมองเธออยู่ห่าง ๆ ด้วยความเป็นห่วงในห้วงความคิด หลี่เจียเฟิ่งนึกย้อนถึงชีวิตที่ผ่านมาของทั้งคู่อันจิ่วเม่ยผ่านชีวิตที่ลำบากมามากมาย ไม่ต่างอะไรกับเขาในอดีตความยากลำบาก ความผิดหวัง และความเจ็บปวด ทั้งคู่ต่างก็เคยผ่านมันมาด้วยกันทั้งนั้นแต่ตอนนี้พวกเขาได้แต่งงานกันแล้ว ชีวิตใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นหลี่เจียเฟิ่งตัดสินใจเงียบ ๆ ในใจอย่างเด็ดเดี่ยว
‘ต่อจากนี้ ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ไม่ให้เธอต้องเจอกับความทุกข์แบบนี้อีกเด็ดขาด’ทันใดนั้น เสียงใส ๆ ของอันจิ่วเม่ยก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบและดึงสติของหลี่เจียเฟิ่งกลับมาสู่ปัจจุบัน“ไม่สนแล้ว ๆ กิน ๆ แล้วก็ไปทำงาน!”“…” หลี่เจียเฟิ่งมองภรรยาสาวด้วยความประหลาดใจ เธอคีบบะหมี่เข้าปากเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าความกังวลเมื่อครู่ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาปรับอารมณ์ไม่ทันเธอจริง ๆรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของหลี่เจียเฟิ่ง เขาหันมาจัดการกับบะหมี่ของตัวเองบ้าง สายตายังคงเหลือบมองหญิงสาวเป็นระยะค
