หลายวันผ่านไป ซื่อหงยังคงจนปัญญา น ้าตาเหือดแห้งแต่ชะตากรรมไม่เปลี่ยนแปลง เธอจำต้องกลับบ้านไปด้วยหัวใจที่แตกสลายโดยไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร ความหวังเหลือเพียงเศษเสี้ยวเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นทันทีที่ซื่อหงก้าวเข้าหมู่บ้าน ราวกับฝูงแมลงวันที่บินว่อน เธอรู้สึกเหมือนถูกสายตาทุกคู่จ้องมองด้วยความรังเกียจความโกรธแค้นพลุ่งพล่านในอกของเธอ ขาก้าวยาว ๆ มุ่งตรงกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการหนีจากสายตาและคำนินทาเหล่านั้นที่บ้านย่าอันนั่งอยู่เพียงลำพัง สายตาจับจ้องไปที่ซื่อหงผู้ดูอิดโรยราวกับคนแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า ความห่วงใยผุดขึ้นในใจ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก…“พอใจแล้วใช่ไหมยายแก่?” ซื่อหงระเบิดอารมณ์ใส่ เสียงของเธอแหลมสูงด้วยความโกรธ“ลูกชายฉันติดคุกสมใจแกหรือยัง! แกทำร้ายฉันขนาดนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้แกสบายแน่!” เธอตวาดลั่น น ้าตาเริ่มคลอเบ้าตาของซื่อหง“แล้วหลานสาวตัวดีของแกด้วย นังนั่นไม่ใช่คนดีอย่างที่เห็นหรอก ระวังหลานสาวแกไว้ให้ดี สักวันแกจะเจอเหมือนที่ฉันเจอแน่!
รอดูเถอะพวกแก!” คำพูดสุดท้ายของซื่อหงเหมือนคำสาปแช่งที่ส่งผ่านความเจ็บปวดของเธอไปยังคนอื่นเสียงประตูปิดดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเสียงฟ้าผ่าลงมากลางห้องทำเอาคุณย่าอันสะดุ้งสุดตัว เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลังหญิงชรา ความลับที่เธอปิดซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย!เธอต้องหาทางปิดปากซื่อหงให้ได้!ตกบ่าย ขณะที่อันจิ่วเม่ยกำลังง่วนอยู่กับก
