ารเตรียมอาหารเย็นในครัว เสียงมีดสับผักดังเป็นจังหวะ คุณย่าอันก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากห้อง สายตาเหลือบมองประตูห้องของซื่อหงที่ปิดสนิท ราวกับกำลังระแวงว่าจะมีใครแอบฟัง“จิ่วเม่ย หลานมานี่หน่อย”เสียงของย่าอันดังขึ้น พร้อมมือที่โบกเรียก ราวกับกำลังจะบอกความลับบางอย่าง น ้าเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอันจิ่วเม่ยวางมือจากงาน เดินตามคุณย่าเข้าไปในห้องด้วยความสงสัย สีหน้าของคุณย่าดูจริงจังผิดปกติ บรรยากาศรอบตัวพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที“ฟังให้ดีนะจิ่วเม่ย” ย่าอัน กระซิบเสียงเบา สายตามองไปรอบ ๆราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบฟัง“เรื่องของอันตงหยางคราวนี้ คงไม่จบง่ายๆ หรอกนะ ซื่อหงไม่ปล่อยหลานไว้แน่ ย่าเป็นห่วง” น ้าเสียงนั้นเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
อันจิ่วเม่ยขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ ในน ้าเสียงของคุณย่าราวกับมีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่“ช่วงนี้หลานควรระวังตัว อย่าไปยั่วโมโหเธอ อย่าขัดใจเธอ” ย่าอันยังคงกำชับต่อ สายตาจ้องมองหลานสาวอย่างจริงจัง“รอให้บ้านใหม่ของพวกหลานสร้างเสร็จ แล้วก็รีบย้ายไปอยู่ที่นั่นเถอะ จะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเธอมาก”คำพูดสุดท้ายของย่าอัน ทำให้ความสงสัยในใจอันจิ่วเม่ยก็ยากที่จะข่มกลั้นได้อีกต่อไป เธอตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ“ย่ามีเรื่องอะไรที่พูดไม่ได้หรอคะ? ย่าบอกหนูได้ไหม?”ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าเหี่ยวย่นของย่าอัน หญิงชราถอนหายใจยาว หลบสายตาของหลานสาว ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่มี
