อะไรหรอก มันไม่ได้สำคัญอะไร”อันจิ่วเม่ยหรี่ตามองย่า ความสงสัยเริ่มก่อตัวเป็นภูเขาลูกใหญ่ในใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการ“คุณย่าไม่ต้องกลัวนะคะ ถ้าซื่อหงยังกล้ามาหาเรื่องหนูอีก หนูจะจัดการเธอเองค่ะ ไม่ต้องห่วง” เธอพูดด้วยน ้าเสียงมั่นใจ พยายามทำให้ย่าสบายใจย่าอันคว้ามือเล็ก ๆ ของอันจิ่วเม่ยมากุมไว้แน่น มือที่เหี่ยวย่นสั่นเทาเล็กน้อย
“จิ่วเม่ย หลานแค่เชื่อฟังย่าก็พอแล้ว อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับซื่อหงอีกเข้าใจไหม? ย่าทำทุกอย่างก็เพื่อหลาน” น ้าเสียงสั่นเครือ บ่งบอกถึงความกังวลอย่างสุดซึ้งอันจิ่วเม่ยขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ความสงสัยถาโถมเข้าใส่หัวของอันจิ่วเม่ยราวกับเขื่อนแตก แม้เธอจะเคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาก่อนแต่ใครมันจะไปรู้ ‘เบื้องลึกเบื้องหลัง’ ของตัวประกอบกันล่ะ! คนเขียนเขายังไม่อยากใส่ใจ แล้วทำไมเธอต้องมาปวดหัวกับมันด้วยเนี่ย!?ยิ่งคิด อันจิ่วเม่ยก็ยิ่งหงุดหงิด เหมือนดูหนังสืบสวนสอบสวน แต่ดันถูกตัดจบก่อนเฉลยปมปริศนา มันค้างคาใจสุด ๆ อันจิ่วเม่ยได้แต่โอดครวญอยู่ในใจอย่างคนหัวเสีย“คุณย่าคะ” อันจิ่วเม่ยเริ่มต้นด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน “หนูเข้าใจว่าคุณย่าเป็นห่วงหนู แต่ถ้าคุณย่าไม่บอกหนูว่ามันเกิดอะไรขึ้น หนูจะป้องกันตัวเองได้ยังไงคะ?”“จิ่วเม่ย เรื่องบางเรื่อง… ย่าก็ไม่อยากให้หลานรับรู้หรอก มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ หลานแค่เชื่อคำพูดของย่าก็พอ” ย่าอันตอบเสียงเบาพยายามบ่ายเบี่ยงอันจ
