ธอที่สามารถควบคุมได้ตามใจชอบ ทั้งเก็บของและหยิบใช้ได้อย่างอิสระ“ถ้าอย่างนั้น…โกดังใหญ่ ๆ นั่นก็เป็นของฉันด้วยสินะ!”แม้ว่าเธอจะอยากเข้าไปสำรวจโกดังใจจะขาด แต่อันจิ่วเม่ยก็รู้ดีว่าต้องจัดลำดับความสำคัญก่อน“เอาไว้ค่อยสนุกกับมันตอนกลางคืนดีกว่า… แล้วจะปิดมันยังไงล่ะเนี่ย?” อันจิ่วเม่ยพึมพำกับตัวเอง เธอเผลอเปิดมิติขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับไม่รู้วิธีทำให้มันหายไปเธอต้องพูดว่า ‘เก็บ’ งั้นเหรอ? หรือต้องทำยังไงกันนะ?ทันใดนั้น พื้นที่มิติก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา อันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างพอใจ
‘สงสัยหนังสือนิยายแฟนตาซีที่ฉันเคยอ่านจะช่วยฉันได้จริงๆด้วย!’จากนั้น อันจิ่วเม่ยก็เริ่มออกตามหาตลาดมืดในตรอกซอกซอยต่าง ๆ ด้วยไหวพริบอันเฉียบแหลม ในที่สุดเธอก็ค้นพบตลาดมืดที่ซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียนในซอยหลังโรงงานร้างแห่งหนึ่ง“คนยุคนี้ก็ฉลาดเหมือนกันนะเนี่ย…” อันจิ่วเม่ยพึมพำอย่างชื่นชม ใบหน้าของเธอตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยขี้เถ้าสีดำ ซึ่งเธอแอบไปเอามาจากกองไฟที่มอดแล้วข้างทาง น่าจะเป็นจุดที่ใครบางคนมาก่อกองไฟไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เตรียมมาจากบ้านเพื่อพรางตัวไม่ให้ใครจำได้อันจิ่วเม่ยจำได้ว่าในนิยาย ตลาดมืดมักจะเป็นสถานที่ที่ผู้คนนิยมปกปิดตัวตน จึงเตรียมตัวมาอย่างดีในขณะที่ก้าวเท้าเข้าสู่สถานที่อันรกร้างและวังเวง ซึ่งโดยปกติแล้วคงไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาใกล้ในซอยมืดแคบมีชายร่างใหญ่ท่าทางลึกลับ
