ินจากไปอย่างอ้างว้างทันทีที่ลับตาไปอันจิ่วเม่ยก็กระซิบบอกหลี่เจียเฟิ่งว่า “คุณเร่งมือหน่อย ต้องทำให้เสร็จก่อน ซื่อหงจะกลับมา อย่าให้เธอเห็นเชียวนะ”หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับ แล้วลงมือทำงานอย่างรวดเร็วราวกับมีไฟลนก้นอันจิ่วเม่ยแอบคิดว่า หลี่เจียเฟิ่งจะถามเรื่องย่าอัน แต่เขากลับไม่สนใจเลยสักนิดเพียงแค่ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เธอเท่านั้น ทำให้หัวใจที่บอบช ้าของเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมานิดหน่อยไก่ป่าสามตัวและนกกระจอกสิบเอ็ดตัวตัวถูกหมักแล้วนำไปตากให้แห้งในห้องลับ ส่วนนกกระจอกที่เหลืออีกสิบกว่าตัวถูกโยนลงหม้อทันที
สี่ตัวถูกต้มเป็นซุปสำหรับย่าอัน ที่เคี้ยวอาหารลำบาก ส่วนที่เหลืออันจิ่วเม่ยใช้น ้ามันทั้งหมดที่มีในบ้านทอดให้กรอบ แล้วโรยพริกป่นจนหอมฉุย น ้าลายสอในยุคที่ทุกคนหิวโหยเนื้อสัตว์ แม้นกกระจอกจะตัวจิ๋ว แต่มีจำนวนมากก็ถือว่าได้อิ่มหนำสำราญกันพอสมควรระหว่างนั้นย่าอันก็ไม่ได้พูดถึงการเก็บอาหารไว้ให้ ซื่อหงทำให้อันจิ่วเม่ยอารมณ์ดีขึ้นอีกหลังจากทุกคนอิ่มหนำสำราญกันแล้ว ก็ช่วยกันเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยม ไม่ให้เหลือร่องรอยใด ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ ซื่อหงกลับมาแล้วอาละวาดใส่หลังจากมื้อเย็นอันแสนอร่อย อันจิ่วเม่ยเตรียมตัวออกไปส่งของที่บ้านผู้นำหมู่บ้าน แต่หลี่เจียเฟิ่งสามีหนุ่มกลับบอกว่า“วันนี้ฉันไปเป็นเพื่อนเธอไม่ได้นะ ฉันต้องรีบไปถางหญ้าก่อนฟ้ามืด”อันจิ่วเม่ยยิ้มกริ่มในใจ “ไม่เป็นไรจ้ะ ไปทำงานเถอะ ไม่
