ิ่นอาหารหอมฟุ้ง ภรรยาผู้นำหมู่บ้านเห็นเห็ดในตะกร้าก็ดีใจใหญ่“จิ่วเม่ย มา ๆ กินข้าวด้วยกันจ้ะ”“สวัสดีค่ะ คุณลุง คุณป้า มีของฝากมาด้วยนะ!” อันจิ่วเม่ยร้องทักทายอย่างร่าเริง พลางชูตะกร้าใบเล็กในมือ“วันนี้หลี่เจียเฟิ่งบังเอิญได้ขึ้นเขาพอดี เลยเก็บของป่ามาฝากค่ะ” ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ช่วยเหลือพวกเรามาตลอด”อันจิ่วเม่ยยิ้มแป้นขณะสนทนากับภรรยาผู้นำหมู่บ้าน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเหวินฟู่นั่งอัดควันยาสูบทำสีหน้าครุ่นคิด เธอจึงอดถามไม่ได้“วันนี้ลุงเหวินสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะคะ มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ?”ไป๋ชิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบ “ก็มีเรื่องให้ปวดหัวนนิดหน่อยซูลี่ คนที่เคยจดบันทึกคะแนนแรงงานของหมู่บ้านไปแต่งงานย้ายเข้าเมืองซะแล้ว ตาแก่นี่ก็เลยกำลังคิดหนักว่าจะหาใครมาแทนดี จะเอาเด็ก ๆ จากกลุ่มเยาวชนที่มาช่วยงานในชนบท หรือจะหาคนในหมู่บ้านเราเองดี ดูเหมือนเรื่องเล็ก แต่มันยุ่งยากกว่าที่คิดนะ”ทันใดนั้น แววตาของอันจิ่วเม่ยก็เป็นประกาย ใบหน้าเปื้อนยิ้มตื่นเต้น ราวกับมีหลอดไฟสว่างวาบขึ้นเหนือศีรษะ
“หนูมีความคิดดี ๆ ค่ะ! วิธีนี้จะช่วยให้เราหาคนทำงานที่เหมาะสมได้ แถมไม่มีใครบ่นได้ด้วยนะคะ!”ผู้นำหมู่บ้านรีบวางกล้องยาสูบลง หันมามองด้วยอันจิ่วเม่ยด้วยความสนใจ“จิ่วเม่ย คิดวิธีอะไรดี ๆ ออกแล้วเหรอ เล่าให้ลุงฟังหน่อยซิ!”สายตาคมกริบของอันจิ่วเม่ย จ้องมองไปที่ผู้นำหมู่บ้าน ราวกับนกล่าเหยื่อ เธอเห็นโอกาสทองที่
