หน้ารับ ก่อนจะหันไปพูดกับซื่อหงด้วยรอยยิ้มเย็นชา“อย่าคิดจะมาเอาเปรียบฉัน คุณต้องเป็นคนทำอาหารและล้างจานทั้งหมด”“อย่าหวังจะมาเอาเปรียบฉัน คุณจะต้องรับผิดชอบทำอาหารและล้างจานทั้งหมดเอง”
“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา!” ซื่อหงรีบตอบรับอย่างกระตือรือร้นราวกับเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ซื่อหงยิ้มกริ่มอย่างพอใจ เธอรู้ว่าแผนการของตนสำเร็จแล้ว จึงตอบตกลงทุกอย่างราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในใจก็ยังระแวดระวังเพราะอย่างไรหลี่เจียเฟิ่งก็เป็นสามีของอันจิ่วเม่ย ถ้าทำให้เขาโกรธจริง ๆ ละก็ คงจะยุ่งยากแน่ๆอันจิ่วเม่ยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธออีก เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับต้องการหนีให้ไกลที่สุดคุณย่าอันรู้สึกกังวลใจ คิดว่าหลานสาวคงโกรธตน อยากจะเรียกไว้อธิบายสักสองสามคำ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี ได้แต่มองตามหลังหลานสาวที่เดินออกจากบ้านไปอย่างกระวนกระวายใจ“คนไปแล้ว จะมองอะไรนักหนา มีอะไรให้ดูอีก?” ซื่อหงพูดอย่างยโสโอหัง“วางใจได้ ถ้าแกช่วยฉันทำเรื่องนี้ ฉันก็จะปิดปากให้สนิทเช่นกัน”พูดจบ ซื่อหงสะบัดก้นก่อนจะเดินเข้าครัวไปอย่างผู้ชนะในใจคิดว่าช่วงนี้จะไม่ไปทำงานแล้ว จะอยู่บ้านคอยจับตาดูอันจิ่วเม่ย รอให้ลูกชายสุดที่รักจัดการอันจิ่วเม่ยเสร็จ เธอถึงจะสบายใจไปทำงาน
ทางด้านอันจิ่วเม่ยเดินมุ่งหน้าไปยังที่ดินแปลงที่เธอได้มาเมื่อคืนเธอมั่นใจว่าหลี่เจียเฟิ่งต้องคว้าจอบออกไปแต่เช้าตรู่ เพื่อขุดหาทองคำเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เ
