ธออยู่แน่ ๆตอนนี้ที่ดินแปลงนี้แม้จะมีคนเห็นก็คงไม่คิดอะไรมาก ถ้ามีใครถาม ก็แค่บอกว่าเป็นที่ดินที่พวกเขาซื้อไว้สร้างบ้านก็พอยามเช้าแบบนี้ทุกคนต้องไปทำงานในทุ่งนา จึงไม่มีใครเห็นหลี่เจียเฟิ่งนั่งขุดดินในที่ดินแสงแดดยามเช้าสาดส่อง เมื่ออันจิ่วเม่ยมาถึง เธอก็เห็นภาพที่ทำให้ใจเต้นแรง หลี่เจียเฟิ่งกำลังถอนหญ้าอยู่อย่างขะมักเขม้นโดยหันหลังให้เธอชายหนุ่มในเสื้อแขนสั้นสีขาวที่แม้จะเก่าและซีดจางไปบ้าง แต่ก็ยังดูสะอาดตากำลังขุดดินอย่างคล่องแคล่ว ราวกับนักกีฬาโอลิมปิกหยาดเหงื่อผุดพรายทั่วร่าง ทำให้เสื้อเชิ้ตแนบติดแผ่นหลังกว้าง เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่น ๆ ราวกับนายแบบในนิตยสารเกษตรกรรมอันจิ่วเม่ยมองหลี่เจียเฟิ่งด้วยความรู้สึกพึงพอใจ อดคิดไม่ได้ว่า‘สามีฟรีที่ได้มานี่ คุ้มเกินคุ้มจริงๆ!’“หลี่เจียเฟิ่ง!” อันจิ่วเม่ยร้องเรียก พลางสาวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่มหันมา ใช้มือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วถามด้วยความสงสัย “ทำไมเธอถึงมาล่ะ?”
แม้ว่าเมื่อคืนทั้งคู่จะตกลงกันแล้วว่าจะมkที่ดินด้วยกัน แต่อันจิ่วเม่ยก็รู้ดีว่าหลี่เจียเฟิ่งเป็นสุภาพบุรุษเขาคงไม่อยากให้เธอต้องมาลำบาก เขาคิดว่าผู้หญิงควรจะอยู่บ้านพักผ่อนสบาย ๆ มากกว่า ดังนั้น เธอจึงไม่แปลกใจเลยที่เขาแอบมาคนเดียว“ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยเดาว่าคุณน่าจะมาที่นี่ เลยตามมาดู” อันจิ่วเม่ยตอบ พลางส่งยิ้มหวานให้“แล้วเป็นไงบ้างคะ เจอผลงานอะไรบ้างรึยัง?”คำว่า ‘
