อันจิ่วเม่ยมองหลี่เจียเฟิ่งด้วยความประหลาดใจ เขาเปลี่ยนสีหน้าและท่าทางได้อย่างรวดเร็วราวกับเป็นคนละคน เธออดคิดไม่ได้ว่าสามีของเธอนี่ช่างเป็นคนที่น่าทึ่งจริง ๆบรรยากาศในบ้านดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เหวินฟู่มีสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นหลังจากได้รับของกำนัล“มีอะไรให้ช่วยก็ว่ามาเถอะ” เหวินฟู่เอ่ยถามด้วยน ้าเสียงกระตือรือร้นหลี่เจียเฟิ่งสังเกตเห็นว่าเหวินฟู่กำลังคาบบุหรี่เอาไว้ เขาจึงฉวยโอกาสนี้หยิบไม้ขีดไฟขึ้นมาจุดให้ทันที พร้อมกับพูดขึ้นว่า“อย่างที่ลุงผู้นำรู้ ตอนนี้ผมแยกครอบครัวออกมาแล้ว ไม่มีที่อยู่และคงไม่เหมาะที่จะอาศัยอยู่บ้านภรรยาไปตลอด ผมเลยอยากขอความกรุณาลุงผู้นำหมู่บ้าน จัดสรรที่ดินให้ผมสักแปลง เพื่อสร้างบ้านเล็ก ๆ สักสองห้องครับ”เหวินฟู่ได้ยินก็รู้สึกโล่งอก เรื่องนี้อยู่ในอำนาจของเขาและไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรเหวินฟู่พยักหน้ารับรู้ พลางพ่นควันบุหรี่ออกมา สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากหรอก ในหมู่บ้านเรายังมีที่ดินว่างอีกหลายแปลง เดี๋ยวฉันจะเอาแผนที่มาให้ดูพวกเธอเลือกแปลงที่ชอบได้เลย”
ขณะที่เหวินฟู่ลุกขึ้นเพื่อไปหยิบแผนที่ อันจิ่วเม่ยก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปเธอหันไปส่งยิ้มหวานให้ไป๋ชิง พร้อมกับเอ่ยด้วยน ้าเสียงใส “หนูรู้ว่าคุณลุงใจดีที่สุดเลยค่ะ อีกไม่กี่วันหนูจะเข้าป่าไปหาเห็ดอร่อย ๆ มาฝากคุณลุงกับคุณป้า เอาไว้ทำซุปกินนะคะ”ไป๋ชิงรู้สึกเอ็น
