ดูอันจิ่วเม่ยเป็นอย่างมาก เด็กสาวช่างน่ารักและรู้จักกาลเทศะ ถ้าหากเธอยังสาวและยังไม่ได้แต่งงาน เธอคงจะขออันจิ่วเม่ยมาเป็นลูกสะใภ้เสียเองด้วยความเอ็นดู ภรรยาผู้นำหมู่บ้านจึงหันไปกำชับหลี่เจียเฟิ่ง“หลี่เจียเฟิ่ง นายต้องดูแลจิ่วเม่ยให้ดี ๆ นะ เด็กคนนี้เป็นคนดีแต่งงานกันแล้วก็อย่าลืมแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่บ้านบ้างล่ะ อย่าหายหน้าหายตาไปหลายปีเหมือนเมื่อก่อนอีก”หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ในเวลาไม่นานเหวินฟู่ก็เดินกลับมาพร้อมกับแผนที่ผืนใหญ่เหวินฟู่วางมันลงบนโต๊ะ ก่อนจะอธิบาย “ลองดูนะ ว่าสนใจแปลงไหน ราคาแต่ละแปลงไม่เท่ากัน”อันจิ่วเม่ยที่แค่ตั้งใจจะมาพูดช่วยหลี่เจียเฟิ่งเท่านั้น เรื่องที่ดินยกให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง
แต่ทว่าสายตาของอันจิ่วเม่ยกลับถูกตรึงไว้ด้วยแผนผังแปลงหนึ่งเธอจำได้แม่นยำว่าเพิ่งเดินผ่านพื้นที่ตรงนั้นเมื่อคืน“คุณลุงคะ ที่ดินแปลงนี้ราคาเท่าไหร่คะ?” อันจิ่วเม่ยถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น จนลืมปรึกษาหลี่เจียเฟิ่งไปเสียสนิทเหวินฟู่เดินเข้าดูใกล้ ๆ พลางพ่นควันบุหรี่ออกมา“แปลงนี้อยู่ค่อนข้างไกล ไม่ค่อยมีเพื่อนบ้าน ราคาเลยถูกที่สุดในบรรดาที่ดินทั้งหมด แต่จิ่วเม่ยอย่าเพิ่งตัดสินใจเพราะเห็นแก่ราคาถูกนะ ถ้าหลี่เจียเฟิ่งไม่อยู่บ้าน แล้วเธอพาคุณย่ามาอยู่ด้วย ลุงว่าอยู่ใกล้ ๆ คนอื่นจะปลอดภัยกว่า”เหวินฟู่คิดว่าอันจิ่วเม่ยอยากประหยัดเงินให้หลี่เจียเฟิ่ง เขาก็รู้สึกชื่นชมในตัวเด็
