ำหน้าสงสัย“คุณเห็น เดี๋ยวคุณก็รู้เอง” พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็พาหลี่เจียเฟิ่งเร่งฝีเท้ากลับบ้านอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยมั่นใจแล้วว่าซื่อหงไม่ได้แอบฟังอยู่ เธอลากหลี่เจียเฟิ่งเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูลงกลอนก่อนจะหยิบก้อนทองคำขนาดมหึมาออกมาจากกระเป๋าผ้าด้วยท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ“นี่คือสิ่งที่ฉันเก็บได้จากที่ดินแปลงนั้นเมื่อคืนก่อน” อันจิ่วเม่ยกระซิบเสียงต ่า “ฉันคิดว่าน่าจะมีอีก เลยอยากได้ที่ดินแปลงนี้”ขณะพูดอันจิ่วเม่ยก็จ้องมองหลี่เจียเฟิ่งตลอดเวลาราวกับนักสืบกำลังสอบปากคำผู้ต้องสงสัย ไม่ยอมพลาดปฏิกิริยาใด ๆ ของเขาอันจิ่วเม่ยต้องการรู้ว่าหลี่เจียเฟิ่งจะแสดงท่าทีอย่างไร เพราะตอนนี้สถานการณ์ยังไม่มั่นคง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ยังคลุมเครือถ้าเขาไม่รู้จักยืดหยุ่น ก้อนทองคำขนาดใหญ่นี้ของเธอคงจะถูกยึดไปแน่
เมื่อเห็นทองคำก้อนโต หลี่เจียเฟิ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจเขาพยายามนึก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าที่ดินแปลงนั้นเคยเป็นของตระกูลเศรษฐีเก่า แต่ต่อมาเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ที่ดินผืนนั้นจึงถูกทิ้งร้าง ไม่มีใครสนใจ ทองคำก้อนนี้อาจจะตกหล่นอยู่ในตอนนั้นก็ได้หลี่เจียเฟิ่งหยิบทองคำขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เขามั่นใจแล้วว่ามันเป็นทองคำแท้ จึงวางมันลงอย่างเบามือ ก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงจริงจัง“ในเมื่อเธอเป็นคนเก็บได้ ก็เก็บไว้เองให้ดี อย่าเพิ่งเปิดเผยในช่วงสองสามปีนี้ ส่วนที่ดินนั้นยัง
