นปวดหัว ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว จึงตัดสินใจเอ่ยถาม “คุณไม่ถามฉันเลยเหรอ ว่าทำไมฉันถึงอยากได้ที่ดินแปลงนั้นนัก”
หลี่เจียเฟิ่งเหลือบมองเธอด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน ้าเสียงเรียบเฉย “เธอชอบก็คงมีเหตุผลของเธอบ้านที่เราจะสร้างก็เพื่อให้เธออยู่ ถ้าเธอชอบก็พอแล้ว”หลี่เจียเฟิ่งรู้ดีว่าอันจิ่วเม่ยไม่ได้เลือกที่ดินแปลงนั้นเพราะราคาถูก เพราะในตอนที่เธอตัดสินใจ เหวินฟู่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากบอกราคาด้วยซ ้าเขามีลางสังหรณ์ว่าถึงผู้นำหมู่บ้านจะบอกว่าที่ดินแปลงนี้แพงที่สุด เธอก็คงไม่ยอมเปลี่ยนใจอยู่ดีภาพของอันจิ่วเม่ยในตอนที่เธอเห็นที่ดินแปลงนั้นยังคงติดตาเขา ดวงตาของเธอเป็นประกาย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและความปรารถนาอย่างรุนแรง หลี่เจียเฟิ่งรู้ดีว่าถ้าเขาไม่ยอมซื้อที่ดินผืนนั้นให้ คงต้องเกิดสงครามขนาดย่อมขึ้นในบ้านอย่างแน่นอนแม้จะไม่รู้ว่าเธอตื่นเต้นอะไรนักหนา แต่เขารู้ดีว่าตัวเองแค่ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินก็จบเรื่องเมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เจียเฟิ่ง ที่ดูเหมือนเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดาอันจิ่วเม่ยรู้สึกว่าความกังวลก่อนหน้านี้ของเธอช่างไร้สาระสิ้นดีแต่เพราะท่าทีที่ดูสบาย ๆ ของหลี่เจียเฟิ่งนี่แหละ ที่ทำให้เธอตัดสินใจบางอย่างได้อย่างเด็ดขาด
“อืม… พอกลับถึงบ้านแล้ว ฉันจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง” อันจิ่วเม่ยพูดด้วยน ้าเสียงลึกลับ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ“?” หลี่เจียเฟิ่งท
