แรกที่บอกว่าจะส่งคนไปเป็นทหารก็เป็นพี่ชายคนโตแท้ ๆแต่กลับสงสารพี่ใหญ่ กลัวเขาตาย เลยส่งหลี่เจียเฟิ่งไปแทน ตอนนั้นทำไมไม่คิดบ้างว่าเขาก็อาจจะตายเหมือนกัน!”“แล้วนี่ หลี่เจียเฟิ่งออกไปตั้งนาน เคยส่งเสื้อผ้าดี ๆ หรือของกินอร่อย ๆ ไปให้เขาสักครั้งไหมคะ? ยิ่งกอากาศหนาว ๆ แบบนี้ เคยเป็นห่วงเขาบ้างรึเปล่า?”อันจิ่วเม่ยพูดต่อด้วยน ้าเสียงมั่นคง “ที่ผ่านมาพวกคุณเห็น หลี่เจียเฟิ่งเป็นอะไรคะ? ก็แค่เครื่องมือหาเงินเท่านั้นแหละ! รู้ว่าถ้าเขาแต่งงาน เขาจะไม่ให้เงินอีก เห็นไหมล่ะคะ หลี่ถังโตจนแต่งงานได้พี่สะใภ้ใหญ่ก็วิ่งหาผู้หญิงให้ทั่ว แต่กับหลี่เจียเฟิ่งล่ะคะ? กลับไม่เคยสนใจ!”“ใจคนเราไม่ได้เย็นชาในวันเดียวนะคะ ที่หลี่เจียเฟิ่งเป็นแบบนี้พวกคุณรู้อยู่แก่ใจ เลิกแสดงละครได้แล้วค่ะ หลักฐานก็มีถ้าไม่ยอมรับ ก็ไปคุยกันที่สถานีตำรวจเลยค่ะ!”หลี่เจียเฟิ่งมองภรรยาสาวข้างกายอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดแทนเขาแบบนี้ ก่อนหน้านี้เวลาที่หญิงสาวเจอคนเยอะๆ เธอก็ชอบทำเป็นกลัว ๆ เพื่อป้องกันตัวเองตลอด…“นังเด็กนี่! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาพูด!” ชิวหรงลุกพรวดขึ้นมาทันที ตอนนี้เธอทำอะไรหลี่เจียเฟิ่งไม่ได้ ก็ขอสั่งสอนเด็กคนนี้แทนก็แล้วกัน!
หลี่เจียเฟิ่งเห็นท่าไม่ดี รีบดึงอันจิ่วเม่ยมาหลบหลัง แต่เธอกลับไม่ขยับ แถมยังพูดเสียงดังฟังชัดว่า “ทำไมฉันจะพูดไม่ได้คะ? ฉันแต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่งแล้ว เขาคือสามีของฉัน! ในเมื่อ
