พวกเรา แต่… ถึงยังไงพวกเขาก็คือแม่เลี้ยงกับน้องชายของหนูนะคะ ไม่ว่าจะร้ายกาจยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน หนูไม่อยากให้ทุกคนต้องมาด่าทอพวกเขาเลยค่ะ หนูกลัวพ่อที่อยู่บนสวรรค์จะเสียใจ”ฝั่งซื่อหงนั้นโกรธจนตัวสั่น กำลังครุ่นคิดหาทางรับมือกับฝูงชนก็ได้ยินเสียงใส ๆ ของอันจิ่วเม่ยเอ่ยขึ้นสายตาของทุกคนจับจ้องที่ แม้เธอจะเพิ่งตีซื่อหงไปเมื่อครู่ แต่ไม่มีใครมองว่าเธอผิดเลยสักนิด ตรงกันข้าม พวกเขากลับรู้สึกเห็นใจและเข้าข้างอันจิ่วเม่ยอย่างเต็มที่หญิงวัยกลางคนใบหน้าอ่อนโยนเดินเข้า แล้วเอื้อมมือไปจับมืออันจิ่วเม่ยไว้แน่น “ซื่อหงเธอปฎิบัติกับคุณย่าอันกับจิ่วเม่ย ยังไงคิดว่าพวกเราไม่รู้งั้นเหรอ? พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็จริงแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งมากนัก แต่วันนี้เธอทำเกินไปแล้ว”หญิงวัยกลางคนยังคงพูดต่อ “ถ้าไม่อยากเลี้ยงดูคนแก่ก็แล้วไปยังจะมาขัดขวางไม่ให้อันจิ่วเม่ยเลี้ยงดูอีก คนทำอะไรฟ้าดินรู้เห็น เธอไม่กลัวบาปกรรมบ้างหรือไง?”ซื่อหงตัวสั่นด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่คิดที่ยอมแพ้ง่าย ๆ เธอแสร้งทำเป็นไม่กลัวพร้อมกับตอกกลับ “อย่ามาขู่ฉันด้วยเรื่องงมงายพวกนี้! ฉันจะไปฟ้องผู้นำหมู่บ้าน!”
