มุงอย่างคล่องแคล่ว“ตงหยาง แกลืมไปแล้วหรือไงว่าจิ่วเม่ยน่ะ เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแก! ใครกันที่เลี้ยงดูแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ตอนนี้จะมาเนรคุณกันแบบนี้หรือ!?” คุณย่าอันร้องไห้จนเสียงแหบพร่า เล่าความจริงที่ทุกคนรู้ดีอันจิ่วเม่ยได้แต่ถอนหายใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดจากการกลับมาของน้องชายคนละแม่ ‘อันตงหยาง’ เป็นแน่อันตงหยางถูกแม่ตามใจจนเสียคน ไม่เคยเห็นหัวใครแถมยังชอบรังแกพี่สาวอย่างเธอเป็นประจำ!“นี่ซื่อหง! แกกับลูกทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ! จิ่วเม่ยเป็นเด็กดีทำงานงก ๆ หาเงินเลี้ยงดูพวกแกมาตั้งนาน แล้วนี่คือสิ่งที่พวกแกตอบแทนเด็กมันเหรอ!?” ชาวบ้านทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากเตือนสติ
แต่อันตงหยางกลับไม่ได้สนใจ ซ ้ายังมองหน้าทุกคนด้วยสายตาอาฆาต “นี่มันเรื่องในครอบครัวของพวกเรา! ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกแกทั้งนั้น ไสหัวไปให้พ้น!”อันจิ่วเม่ยก็ฝ่าวงล้อมของชาวบ้านมาถึงจุดเกิดเหตุ ภาพที่เห็นทำเอาเธอปวดใจยิ่งกว่าเดิมอันตงหยางกำลังงัดประตูห้องของอันจิ่วเม่ย อย่างไม่เกรงกลัวต่อบาป คุณย่าอันยืนขวางประตูน ้าตานองหน้า พยายามจะห้ามปรามหลงานชายกับลูกสะใภ้ตนเอง
