รอช้า พุ่งเข้าหาอันจิ่วเม่ยราวกับคนเสียสติอันจิ่วเม่ยหลบไปด้านหลังภรรยาผู้นำหมู่บ้านทันที ไป๋ชิงเองก็ไม่รอช้ารีบเอาร่างตนเองบังเด็กสาวไว้เพล้ง!ทว่าถ้วยข้าวในมือของไป๋ชิงกลับถูถเพ่ยอิงปัดตกจากมือ“ไม่นะ! ข้าวฉัน!” ไป๋ชิงเบิกตากว้าง ด้วยความตกใจในยุคที่ข้าวยากหมากแพงความสำคัญของอาหารไม่อาจประเมินค่าได้ เมื่อไม่กี่ปีก่อนเกิดภัยแล้ง ผู้คนล้มตายเป็นเบือจนถึงตอนนี้ทุกครัวเรือนยังคงให้ความสำคัญกับอาหารแม้แต่เด็ก ๆ ทำข้าวหกไม่กี่เม็ดก็ต้องเก็บมากิน แต่นี่ข้าวถ้วยใหญ่กลับถูกเททิ้งลงพื้น
ไป๋ชิงมองดูข้าวที่ตกลงแทบใจสลาย ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าใครจะผิดถูก“เพ่ยอิง! ข้าวของฉัน เธอจะชดใช้ยังไง! นี่มันเท่ากับชีวิตคน ๆหนึ่ง วันนี้เธอจะต้องชดใช้ให้ฉัน!”ไป๋ชิงพุ่งเข้าหาเพ่ยอิงทันที อันจิ่วเม่ยแสร้งทำท่าทางจะเข้าไปห้าม แต่สุดท้ายไป๋ชิงก็ลากลูกสะใภ้สองคนรวมทั้งตัวเธอไปบ้านของเพ่ยอิงด้วยกันดูเหมือนช่วงนี้โชคชะตากำลังเล่นตลกกับเพ่ยอิงเรื่องร้าย ๆ เธอมีโชคร้านซ ้าแล้วซ ้าเล่า เข้าหาเธอไม่หยุดหย่อนราวกับโดนพายุซัดเข้าใส่!แม้จะพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดเต็มที่ แต่เมื่อใกล้ถึงบ้าน เธอก็ยอมแพ้ไม่ขัดขืนอีกพร้อมทั้งเจรจากับไป๋ชิง เพ่ยอิงขอร้องอ้อนวอนไม่ให้ไปสร้างความวุ่นวายที่บ้าน โดยสัญญาว่าจะชดใช้ความผิดทุกอย่างแต่ทว่าไป๋ชิงไม่สนใจคำพูดของเพ่ยอิง ยังคงลากเธอมาถึงหน้าบ้านอย่างไม่ใยดีณ บ้านตระกูลกวนซินอี้กับเจียงอิงล
