ยาของผู้นำหมู่บ้านจึงรีบต้อนรับเธอเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม“คุณลุงเหวิน คุณป้าไป๋ พรุ่งนี้หนูกับพี่หลี่เจียเฟิ่งจะจัดงานแต่งงานที่บ้าน เลยนำขนมมงคลมาฝากทุกคนค่ะ” อันจิ่วเม่ยพูดด้วยรอยยิ้มไป๋ซิงเบิกตากว้าง “อะไรนะ! แต่งงานกับลูกชายคนที่สามของตระกูลหลี่น่ะเหรอ?”
“ค่ะ” จิ่วเม่ยพยักหน้า “หนูกับพี่เจียเฟิ่งไปจดทะเบียนสมรสที่เมืองมาแล้วค่ะ”“โอ้โห! แม่เลี้ยงของเธอทำเรื่องดี ๆ สักทีนะ ได้แต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่ง แบบนี้ก็สบายแล้วล่ะ ต่อไปใช้ชีวิตให้มีความสุขนะ”ไป๋ชิงแสดงความยินดีกับเด็กสาว“ขอบคุณค่ะ”อันจิ่วเม่ยมองไปรอบ ๆ “จริงสิ คุณลุงเหวินคะ เรื่องงานในทุ่งนาหนูอาจจะต้องหยุดต่ออีกหน่อยนะคะ ย่าของหนูสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง หนูอยากหาเวลาพาท่านไปหาหมอที่เมืองค่ะ”เหวินฟู่พยักหน้า “เข้าใจแล้ว ดูแลย่าให้ดี ๆ นะ”“ขอบคุณค่ะ” อันจิ่วเม่ยโค้งศีรษะอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่เบิกบานทว่าอันจิ่วเม่ยยังเดินออกไม่พ้นหน้าบ้านผู้นำหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางทางเธอนึกว่าใคร? ที่แท้ก็เพื่อนสาวตัวดีของเธอนั่นเอง ตอนนี้ใบหน้าของเพ่ยอิงกลับแดงก ่าไปด้วยความโกรธ“มีอะไร?” อันจิ่วเม่ยเอ่ยถามน ้าเสียงเรียบเฉย แววตาฉายวาวรำคาญอย่างไม่ปิดบัง
หลังจากเหตุการณ์ที่บ้านตระกูลหลี่ พวกเธอทั้งสองคนก็ไม่จำเป็นต้องเล่นละครบทเพื่อนรักกันอีกต่อไป“เธอกล้าทำเป็นไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ!? เรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านตระ
