บตราให้เสร็จสรรพอันจิ่วเม่ยผู้ที่ไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังพอได้ยินว่าไม่มีปัญหา ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อหลี่เจียเฟิ่งเป็นคนพูดน้อยแม้หญิงสาวที่ซ้อนท้ายพยายามชวนคุยเท่าไหร่ เขาก็ตอบแบบขอไปทีสุดท้ายเธอเลยต้องยอมแพ้ ปล่อยให้ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้งจักรยานยังคงแล่นไปเรื่อย ๆ จนเปลือกตาอันจิ่วเม่ยเริ่มหนักอึ้งด้วยความง่วง“ถึงแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยบอกหลังจากเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้อันจิ่วเม่ยสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เธอรีบกระโจนลงจากเบาะจักรยานอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความงุนงงเมื่อพบว่าอาคารเบื้องหน้าไม่ใช่ที่สำนักงานเขตอย่างที่เธอคิดไว้
อันจิ่วเม่ยหันไปมองหน้าหลี่เจียเฟิ่งด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยคำถามมากมาย ‘เขาพาเธอมาโรงพยาบาลทำไม?’สายตาของหญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่วางตา ทว่าเขากลับทำหน้านิ่งราวกับก้อนหินหลี่เจียเฟิ่งเดินนำเธอเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ “หน้าผากเธอ…ต้องทำแผลก่อน”จบคำพูดหลี่เจียเฟิ่ง หญิงสาวก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เธอลืมไปเลยว่าตัวเองบาดเจ็บอยู่แม้ว่าแผลจะไม่ใหญ่มากแต่หญิงสาวน่ารักแบบเธอก็ไม่ควรมีแผลเป็นบนใบหน้าจริง ๆ นั้นแหละหลี่เจียเฟิ่งเองก็คงไม่อยากถูกมองว่าเป็นเจ้าบ่าวที่ไม่ดูแลเจ้าสาวแน่ ๆ คิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบสาวเท้าตามเขาเข้าไปในโรงพยาบาลทันทีด้วยชุดทหารสีเขียวและรูปร่างสูงสง่า บวกกับใบหน้าหล่อเหลาของหลี่เจียเฟิ่งที่ดูโดดเด่นราว
