ออกมาเติมให้ตนเองได้ ไม่มีการสิ้นเปลืองพลังใด ๆ ขณะที่ปราณของอีกฝ่ายน้อยลงเรื่อย ๆ
สีหน้าของวิญญาณร้ายย ่าแย่ถึงขีดสุด พวกมันวิญญาณร้ายเป็นผู้ล่า ดักโจมตีมนุษย์ท่ามกลางสุญตานี้มาตลอด ใช้เลือดเนื้อของมนุษย์เติมพลังให้ตัวเอง พัฒนาตนอย่างต่อเนื่องเสมอมา
แต่ยามนี้ มันกลับถูกมนุษย์ผู้นี้ใช้เป็นอาหาร สูบปราณไปจากมันอย่างต่อเนื่อง
ทั้งสองสู้กันอย่างหลงลืมเวลา มิทราบว่าหนีไปที่ใด เหนื่อยอ่อนทั้งใจกาย
ร่างของวิญญาณร้ายหดเล็ก ผอมบางราวกิ่งไม้แห้ง ปราณในตัวถดถอย ร่างเต็มไปด้วยรอยหมัด
แม้เจียงผิงอันก็เต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาดูดซับพลังจากอีกฝ่ายไปมากมาย ภายหลังก็สามารถคืนสภาพได้ และเขาก็เชี่ยวชาญในศึกยืดเยื้อมาแต่ไหนแต่ไร
“มนุษย์สารเลว อย่าบังคับข้านะเฟ้ย! ให้โอกาสสุดท้าย รีบไปเสีย!” วิญญาณร้ายแผดเสียง
“เจ้าให้โอกาสเช่นนั้นกับข้ามาหลายสิบรอบแล้ว”
น ้าเสียงของเจียงผิงอันราบเรียบ หมัดในมือกระหน ่ารัวใส่อีกฝ่ายดุจพายุ
ใบหน้าของวิญญาณร้ายบุบบี้ รู้สึกอัปยศนัก
“หนนี้ข้าเอาจริงแล้ว ข้ามีความสามารถพิเศษหนึ่งชื่อ ‘ตราดาว’สามารถปล่อยคลื่นพลังพิเศษซึ่งมีรัศมีกระจายกว้างไกลได้”
“เจ้าก็รู้ว่าในสุญตาแห่งนี้มีมนุษย์หลงทางเช่นเจ้าอยู่มากมายพอข้าดึงพวกเขามา เจ้าก็คงเดาได้ว่าเซียนหลงทางเกินนับปีทั้งหลายจะสูบพลังเจ้าหมดตัวกันหรือไม่?”
“อย่าคิดว่าเป็นมนุษย์เหมือนกัน คนเหล่านั้นจะไม่โจมตีเจ้านะเพียงเพื่อเอาตัวรอด ต
