ฝุ่นตลบคลุ้ง
ผู้ฝึกตนที่ผ่านไปมามองมาอย่างประหลาดใจ
“นี่มิใช่ศิษย์พี่ฉางหงหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
“ปราณของศิษย์พี่ฉางหงทำไมเบาบางเพียงนี้! ขอบเขตร่วงหล่นหรือ?”
“ดูเหมือนรากเซียนจะเสียหาย ศิษย์พี่ฉางหงกลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว!”
เมื่อสัมผัสสายตาพิกลจากปวงชนรอบข้าง หัวใจฉางหงก็อัดแน่นด้วยความเจ็บใจระคนโทสะ รีบลุกขึ้นเดินจาก
เขาเคยสถานะสูงส่งเหนือใครดุจเซียน เหาะเหินเท้าไม่ติดดิน แต่ยามนี้กลับคลุกฝุ่นเคล้ามลทิน สภาพดูไม่จืดเอาเสียเลย ศิษย์เหล่านี้ซึ่งเดิมก้มหัวให้เขาทุกครั้งที่พบ มิกล้ามองหน้ากันตรง ๆ ยามนี้กลับเต็มไปด้วยสายตาปรีดาในทุกข์ผู้อื่น
ความรู้สึกเจ็บใจและอัปยศอัดแน่นในอก
“เจียงผิงอันสมควรตาย ข้าฟื้นตัวได้ยามใดจะจับเจ้าไปตุ๋น สูบเลือดกินเนื้อเจ้าเสีย!”
ฉางหงสุดแสนเคืองแค้นเจียงผิงอัน ที่เขาตกต ่าเพียงนี้ก็เพราะเจตนาของเจียงผิงอันที่คิดจะเหยียบเขาให้ตกต ่า ถูกเหยียดหยามรังแก
เขาสาบานว่าเจียงผิงอันต้องไม่ตายดี!
ขณะที่ฉางหงกำลังเดินกลับ จู่ ๆ สองร่างก็โรยลงจากฟ้า เหยียบเขาไว้เบื้องล่าง
“ศิษย์พี่ฉางหง เชื่อว่าคงยังสบายดีนะ”
หนึ่งในนั้นพูดคลับคล้ายเหน็บแนม
“พวกเจ้าเป็นใคร! ยกเท้าเน่า ๆ ออกไปนะ!” ฉางหงแผดเสียงก่อนหน้านี้มีแต่เขาเหยียบย ่าผู้อื่น เพิ่งถูกผู้อื่นเหยียบย ่าบ้างก็คราวนี้ศักดิ์ศรีของเขารับไม่ได้
“เหอะ ๆ ศิษย์พี่ฉางหงยังคงสูงสง่ามากธุระจนขี้ลืมจริงแท้ หลงลืมพวกเราไปเสียแล้ว สา
