มสิบปีก่อน เพราะบังเอิญเดินไม่ระวังไปเหยียบโดนเจ้า เจ้าเลยเหยียบย ่าเราต่อหน้าสาธารณชน เจ้าลืมได้ แต่เราไม่อาจลืม”
ได้ยินเช่นนี้ ฉางหงก็หน้าถอดสี หัวใจบังเกิดความกลัว “เจ้าจะทำอะไร หากบังอาจแตะต้องข้า เจ้าสำนักไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”
“ฮ่า ๆ เจ้าก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง ไร้ประโยชน์ต่อสำนักเซียนเทียนหลานแล้ว อีกอย่าง เจ้าจะไม่มีทางได้เห็นเจ้าสำนักอีก!”
คนทั้งสองลากฉางหงไปทรมาน
เหตุที่เจียงผิงอันไม่ฆ่าฉางหงนั้นก็เพราะ เขารู้ว่าการทำลายฤทธิ์จะทรมานฉางหงยิ่งกว่าฆ่ากัน
มีแต่ทำเช่นนี้ จึงล้างแค้นให้พี่ใหญ่อวี๋เปยได้
แต่นี่ยังไม่พอหรอก
ระหว่างกลับมายังแดนจันทร์มายา เจียงผิงอันเปิดฉากล้างบางสังหารผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลาน
“สาธุ สาธุ”
ในสมรภูมิ เจียงผิงอันถือสายประคำเปื้อนเลือดเส้นหนึ่ง สะกดจิตสังหารในใจไปพร้อม ๆ กับเหวี่ยงกิ่งมารสะเทือนสรวงบดร่างผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานเป็นกองเนื้อบด
ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานซึ่งถูกล่าสังหารล้วนขวัญผวาสมองนิ่งค้าง เทพสังหารนี่ปากว่าสาธุ แต่มือโบยพลองปลิดชีวิตสาธุบ้าบออะไรฟะ!
ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนอวี่หวงที่ตามมาจัดการกับเหล่ามัจฉาลอดตาข่ายเบื้องหลังเจียงผิงอันมองทะเลโลหิตใต้เท้าคนตรงหน้าแล้วขวัญผวาในใจ
ช่างโชคดี เจียงผิงอันมิใช่ศัตรูของพวกเขา ตัวตนอันตรายเช่นนี้มีแต่ต้องให้เซียนมนุษย์ของแท้มาสยบเท่านั้น
รู้สึกว่าจิตสังหารของเจียงผิงอันน่ากลั
