องตน
ผู้เป็นนายกระแอมออกมาเล็กน้อย จากนั้นจึงมองใบหน้าเล็กของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างพิจารณา “หยูเจียงเป็นอันใดกับเจ้า” คำถามของเขาทำให้อันอันตกใจหน้าถอดสี
‘ข้าเจอศัตรูของท่านพ่อหรือไม่ เหตุใดคนผู้นี้จึงได้เอ่ยถามออกมาอย่างนี้กัน’ ความกลัวแล่นจับขั้วหัวใจของเด็กหญิง256
แม้ในตอนนี้จะรู้แล้วว่าชายคนนี้เป็นเจ้าเมืองจากการเขียนของตน
‘เด็กน้อยไม่ต้องกลัว หากเขาเกิดทำร้ายเจ้า ข้าจะสั่งให้ฟ้าผ่าเขาเป็นเถ้าถ่านเอง’ เสียงกุยเฮยกล่าวปลอบสหายเมื่อรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวของเด็กหญิง
‘ขอบใจนะเฮยเฮย เจ้าดีที่สุด’ อันอันรู้สึกซึ้งใจกับคู่หูตัวเล็กเป็นอย่างมากจึงได้กล่าวออกไปนํ้าเสียงหวาน ชวนให้เต่าตัวน้อยรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงอย่างยิ่งยวด
ในจังหวะเดียวกันนั้น ชายวัยกลางคนเมื่อเห็นสีหน้าอันหวาดหวั่นของเด็กหญิง เขาก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก จึงได้พูดขึ้นนํ้าเสียงอ่อนโยนลงหลายส่วน
“เจ้าไม่ต้องกลัวข้าชื่อกวงฮุยแซ่หาน เป็นสหายของบิดาเจ้า” หลังสิ้นการแนะนำตัวของชายวัยกลางคน สีหน้าของอันอันก็ดีขึ้นตามลำดับแม้จะค่อนข้างมึนงงเล็กน้อยก็ตาม
“เหตุใดข้าจึงไม่รู้จักท่านมาก่อนละเจ้าคะ” หนิงอันถามพลางมองหน้าของชายวัยกลางคนอย่างสงสัย257
กวงฮุยหัวเราะเล็กน้อย“เจ้าจะไม่รู้จักข้าก็ไม่แปลกเนื่องจากหลังจากที่บิดาของเจ้ารับตำแหน่ง ตัวข้าก็ย้ายไปเมืองนู่นบ้าง เมืองนี้บ้างจนมาถึงเมืองนี้ และเพิ่งจะทราบข่าวของบิดาเจ้าได้ไม่น
