านอีกทั้งในตอนนั้นเจ้าเพิ่งจะขวบเศษเองมั้งแต่หลังจากที่ข้าส่งคนไปตามหาเขาที่บ้านเกิด ก็ได้รับข่าวร้ายกลับมาข้าไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเขาที่เมืองนี้อีกครั้ง และโชคดีที่พวกเจ้าทั้งครอบครัวยังมีชีวิตอยู่” คำพูดของชายวัยกลางคนช่างสะกิดให้คนฟังอย่างอันอันรู้สึกสงสัย
เร็วเท่าความคิด อันอันจึงได้ถามออกไปทันที “ท่านลุงหมายความว่ายังไงหรือเจ้าคะ ที่บอกว่าโชคดีที่ครอบครัวของข้ายังมีชีวิตอยู่”
ชายวัยกลางคนไม่ติดใจคำถามนี้เพราะคิดว่าการที่เด็กคนนี้ไม่รู้ย่อมไม่แปลกเหมือนตน“คนของลุงสืบได้ความมาว่าหมู่บ้านแห่งนั้นเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน ทำให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมากรวมถึงคนบ้านเดิมของครอบครัวหยูด้วย258
เนื่องจากเป็นต้นตอของโรค” หานกวงฮุยพูดพลางถอนใจอย่างนึกสงสารชะตากรรมของคนเหล่านั้น
ผิดกับอันอัน (กรรมตามสนองสินะ ก็เล่นเป็นคนชั่วทั้งหมู่บ้านฟ้าดินคงลงโทษ) เด็กหญิงคิดอย่างนึกสังเวช
“หลานตัวน้อย ว่าแต่ตอนนี้พวกเจ้าอยู่ที่ไหน มีสิ่งใดให้ลุงช่วยเหลือหรือไม่” ชายวัยกลางคนกล่าวออกมาอีกครั้ง ด้วยรู้จักนิสัยของสหายรุ่นน้องเป็นอย่างดี
“ตอนนี้พวกข้าอยู่หมู่บ้านไหลชุนเจ้าค่ะ กำลังจะสร้างเรือน หากท่านลุงมีเวลาก็สามารถไปหาท่านพ่อได้” หนิงอันตอบอย่างฉะฉานทำให้ผู้สูงวัยกว่ารู้สึกชื่นชมระคนเอ็นดูในความน่ารักและรู้ความของนางยิ่ง
ในระหว่างการสนทนาของคนทั้งสอง ชายชราผู้อยากได้สมุนไพรลํ้าค่าก็ได้ส่งเสียงเตื
