อนออกมา“ท่านเจ้าเมือง อย่าหาว่าข้าเอ่ยขัดเรื่องลุงหลานเลยนะยังไงขอให้ข้าเจรจาการค้าก่อนได้หรือไม่”259
คำพูดของชายชราทำให้เจ้าเมืองรู้สึกกระดากอาย “เชิญท่านหมอ ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน” เจ้าเมืองผายมือพูดขึ้นอย่างเกรงใจ
แม้จะเป็นเจ้าเมือง ทว่าหานกวงฮุยก็เป็นผู้รู้มารยาทดังนั้นเขาจึงรีบเดินออกไปรอเด็กหญิงอยู่นอกห้องซึ่งการกระทำของเขานั้นทำให้อันอันรู้สึกพอใจไม่น้อยทีเดียว(ไม่เสียแรงที่ข้าเขียนให้ท่านเป็นคนดีมีคุณธรรม อีกทั้งยังกล้าหาญ องอาจทำให้ผู้คนในเมืองพากันชื่นชม แม้ว่าท่านจะเป็นเจ้าเมืองผู้ยากไร้ไม่ต่างจากบิดาของข้าก็ตาม)อันอันคิดอย่างชื่นชมระคนปนความเศร้า เหตุที่เป็นเช่นนี้เนื่องจากในเส้นเรื่องเดิมนั้นเจ้าเมืองซานไห่จะต้องใช้เวลาพิสูจน์ตนเองไม่น้อยในการเปลี่ยนแปลงเมืองแห่งนี้ทั้งที่เงินในมือนั้นแทบไม่มีจนในที่สุดเมืองแห่งนี้ก็ได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวรวมถึงเมืองท่าสำคัญอย่างตํ่า ๆ ก็ห้าปี260
และเมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เขาถึงได้กลับคืนสู่เมืองหลวงในบรรดาศักดิ์โหว ในตอนนั้นเมืองแห่งนี้ไม่ได้มีความเจริญมากเหมือนกับปัจจุบันที่แม้แต่อันอันก็ยังไม่เข้าใจว่า เจ้าเมืองคนก่อนที่รักหน้าตาตนเองนั้นมาจากไหน เพราะเธอไม่เคยเขียนถึงบุคคลที่ว่านี้มาก่อน เด็กหญิงตกอยู่ในภวังค์จนชายชราส่งเสียงเรียก“แม่หนู”
“เจ้าคะ” อันอันขานรับใบหน้าน้อยเหลอหลา “ข้าถามเจ้าว่าจะให้ข้าเอาเป็นตั๋วเงินมา
