จ้าแห่งโชคลาภยกให้ข้า262
ในตอนนั้นเขาบอกว่าเอาไว้ประดับบ่อแช่นํ้าขัดตัวของเจ้าก็แล้วกัน’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้อันอันผู้กำลังเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชะงักเท้าลงฉับพลัน‘จะ…เจ้าว่าอะไรนะมีเป็นหีบเลย อีกทั้งยังเอาไว้ให้เจ้าแช่นํ้าขัดตัวด้วย เจ้าช่วยเมตตาส่งมาให้ข้าดูสักก้อนเถอะ’ อันอันพูดตะกุกตะกักอย่างตื่นเต้น‘ได้สิ มันไม่มีค่าอะไรสำหรับข้า หากว่าเจ้าใช้ได้ก็เอาไปเถอะ’ กุยเฮยพูดหลังจากส่งก้อนตำลึงทองออกมาในมือเล็กของเด็กหญิงก้อนสีทองเย็นเยียบในมือของหนิงอันทำให้เจ้าตัวถึงกับนิ่งค้างก้าวเท้าไม่ออกเลยทีเดียว (โอ้แม่เจ้า! เต่าของข้าช่างเป็นผู้รํ่ารวยโดยแท้จริง) อันอันคิดอย่างว้าวุ่นทีเดียว‘กะ…กุยเฮยคนดี เด็กดีของอันอัน หีบที่ว่านั้นใบขนาดไหนอย่างนั้นเหรอ’ คำเรียกขานของเด็กหญิงทำให้กุยเฮยถึงกับขนลุกขนชัน‘เด็กน้อย เจ้าได้โปรดพูดกับข้าเหมือนเดิมเถิดแบบนี้ข้ากลัว’ เต่าน้อยโต้ตอบเสียงสั่น263
‘ก็ได้ ว่าแต่เจ้าบอกข้าได้หรือยัง’ อันอันกลอกตามองบนขณะคิดไปพลาง (เจ้าเต่าน้อยตัวนี้จะเอายังไง นางพูดเพราะก็ไม่ชอบ)‘เจ้าพูดแบบนี้ค่อยเหมือนเดิมหน่อย ใหญ่อยู่นะเท่าหีบใส่ผ้าของเจ้านั่นแหละ ในนั้นอัดแน่นไปด้วยเจ้านี่เรียงรายเต็มไปหมด มันทำให้ข้าแสบตาเลยทีเดียว’ คำพูดอันไร้เดียงสาของกุยเฮย ทำให้อันอันอยากจะเอาหัวโขกกำแพง(นี่ข้าเก็บเทพเต่าจอมซื่อมาหรือไรสวรรค์ท่านช่างเมตตาข้ายิ่ง) นางคิดในขณะแหงนหน้ามองด้านบน‘
