งจากซื้อที่ดินไปแล้วพวกเราเหลือเงินอยู่เท่าไหร่อย่างนั้นเหรอ”ซึ่งคำถามของหญิงชราก็ทำให้อันอันหูผึ่งขึ้นมาพลางกางหูรอฟังอย่างตั้งใจ“พวกเรามีเงินติดตัวมาทั้งหมดหนึ่งพันตำลึง ไม่รวมเครื่องประดับของฟานเอ๋อร์ ของท่านแม่ ของอันอัน หลังจากข้า225
ได้แจกจ่ายให้กับบ่าวทั้งหมดไปสามร้อยตำลึงก็เหลือเจ็ดร้อยตำลึงหักค่าที่ดินสร้างบ้านรวมค่าที่นาอีกสามร้อยตำลึงก็เหลือสี่ร้อยตำลึง วันนี้ข้าไปติดต่อสร้างเรือนจ่ายค่ามัดจำไปอีกยี่สิบตำลึงข้าเพียงคุยกับเขาถึงการสร้างเรือนทำจากอิฐห้าห้องนอน หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องสุขา โรงพักม้า รวมถึงห้องเก็บของใต้ดินด้านนอกตัวเรือน มีที่ต้องจ่ายส่วนต่างเพิ่มอีกห้าสิบดังนั้นในตอนนี้พวกเราจึงเหลือเงินสามร้อยสามสิบตำลึง” หยูเจียงแจกจ่ายในสิ่งที่ตนใช้จ่ายออกมา“ท่านพ่อ ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านไปสำรวจราคาสิ่งของและเครื่องเรือนมาหรือไม่เจ้าคะ” หนิงอันเอ่ยถามหลังจากรู้จำนวนเงินคงเหลือของครอบครัวหยูเจียงพยักหน้า “เครื่องนอนอย่างดี ราคาห้าตำลึงส่วนผ้าห่มสำเร็จหากอย่างหนาก็สามตำลึง อย่างบางหนึ่งตำลึงข้าวสารอย่างดีจินละยี่สิบอีแปะ เมล็ดธัญพืชเนื่องจากช่วงนี้อยู่ในฤดูเหมันต์ราคาจึงตกอยู่ชั่งละหนึ่งอีแปะ226
ส่วนเนื้อหมูนั้นแพงมากราคาแค่ครึ่งชั่งสามสิบอีแปะทีเดียว” ชายหนุ่มตอบลูกสาวในสิ่งที่ตนสืบมา“แล้ว พวกหัวหมู เท้าหมู ไส้หมูละเจ้าคะ แพงหรือไม่”อันอันถามออกไปอีก“ของพวกนั้นคนขายบอกว่าเข
